Калі вы жыхар Слуцка і аматар велападарожжаў, абавязкова наведайцеся ў адну з самых старых вёсак раёна – Міхейкі. Гэта паселішча з цікавай гісторыяй і знаходзіцца побач з горадам.

Міхейкі ў нашы дні

У сонечную ліпеньскую раніцу я паехала палявою дарогай Заполле – Міхейкі. На ўездзе ў вёску на полі працаваў камбайн. Ідзе жніво.

Реклама
«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Жніво каля Міхеек. Фотаздымкі: Надзея Любая

На ровары заехала на вуліцу Надрэчную. Яна невялікая: крыху больш за 10 двароў. Вуліца размяшчаецца паралельна леваму берагу Случы. Вузкая, большасць хат старыя, не вельмі добра дагледжаныя. Але ёсць і ахайныя.

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Дом на Надрэчнай

Вуліца Завадская складаецца з 3 частак. На ёй сустрэўся мясцовы жыхар Сяргей Салавей. Крыху расказаў пра сябе: «Я жыву тут, у Міхейках. Мне 62 гады. Пакуль не на пенсіі. Работы няма. Працую на прысядзібнай дзялянцы. Вось у гэтай хаце жыла настаўніца нашай Міхейкаўскай школы, партызанка Анастасія Якаўлеўна Уласевіч. Яна ўжо даўно памерла. Але мы паважаем і памятаем пра яе».

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Сяргей Салавей на вуліцы Завадской у Міхейках
«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Хата настаўніцы Міхейкаўскай школы партызанкі Анастасіі Уласевіч

Калхозная вуліца доўгая і прамая. Ёсць двары пагоннага тыпу. Шмат дамоў у працэсе будоўлі. Нават крыж размешчаны побач з будоўляй.

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Крыж на Калхознай вуліцы ў Міхейках

Паміж Калхознай і Школьнай сустрэла вялікі плот з металапластыка. Гэта — аграсядзіба «У Міхея».

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Брамка аграсядзібы «У Міхея»

Вуліца Школьная доўгая, мае форму літары «Л». Убачыла каля хаты мужчыну, які шчыраваў на нейкім станку. Пазнаёмілася. На беларускай мове чалавек распавёў: «Мяне зваць Валерый Барысік. Нарадзіўся ў Міхейках. Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі. Гэта нашы мясцовыя сем’і. Вучыўся ў нашай школе. Помню сваю настаўніцу Анастасію Якаўлеўну Уласевіч.

У кастрычніку мне будзе 60 год. Не працую па стане здароўя. Займаюся гаспадарскімі справамі на сваім двары. Жонка нядаўна стала пенсіянеркай. Старэйшай дачцэ 35 гадоў, малодшым дзяўчатам-блізнятам па 30. Мае ўсе 3 дачкі вучыліся тут у 1-3 класе. Потым хадзілі ў 9-ю школу. Калі надвор’е было дрэннае, запрягаў каня, вазіў і сваіх дачок і суседскіх дзяцей на заняткі. Так што такога, каб дзеці гулялі з-за непагадзі, не было. Будынак нашай школы захаваўся. Але зараз там працуюць людзі. Клуб раскідалі. Ёсць магазін. Почта і аўталаўка прыязджаюць. У горад можна хутка прайсці па сцежцы. Тут недалёка зусім».

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Валерый Барысік каля сваёй хаты на вуліцы Школьнай
«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Крама на вуліцы Школьнай

Вядома, у Міхейках ёсць і традыцыйныя для вёсак назвы вуліц: Садовая, Працоўная, Зялёная, Лугавая, Савецкая. Працоўная падобная да малатка. А Лугавая прамая і доўгая.

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
На рагу вуліц Працоўнай і Садовай

З многіх кропак вёскі можна добра бачыць блакітную капліцу. Яна размяшчаецца на вуліцы Школьнай на мясцовых могілках. Сцены будынка драўляныя, а дах металічны.

«Барысікаў тут многа. Ёсць і Бадылі». Аповед пра вёску Міхейкі Слуцкага раёна
Каплічка на Міхейкаўскіх могілках

Напрыканцы трэба сказаць аб агульным уражанні ад падарожжа ў Міхейкі. Вярталася дадому з добрым настроем. Не было адчування, што дарэмна змарнавала час. Вёска каларытная, стракатая. Мужчыны, з якімі размаўляла, любяць Міхейкі, ведаюць праблемы сваёй вёскі. Яны паважаюць сваіх аднавяскоўцаў, ганарацца імі.

Трэба дадаць, што ў вёсцы жывуць сем’і цыган. Мае суразмоўцы пра іх слова дрэннага не сказалі. Нашы людзі талерантныя і таварыскія.

Гістарычная даведка

Міхейкі вядомыя з 1593 года ў складзе маёнтка Абуховічы як шляхецкая ўласнасць. У 1685 годзе вёска належала царкве, у ёй было 27 двароў. Праз стагоддзе тут было ўжо 50 двароў і 154 жыхары, карчма. Неўзабаве вёска зноў змяніла гаспадара. Стала ўласнасцю Слуцкай евангелісцкай плябаніі.

Новы гаспадар сяла з’явіўся ў 1858 годе. 138 жыхароў мужчынскага полу перайшлі ва ўласнасць дзяржаўнай казны Расійскай імперыі. У 1884 годзе тут была адкрыта школа граматы. На 1890 год налічвалася 10 вучняў-хлопчыкаў. У 1897 годзе было 84 двары, 526 жыхароў, капліца, школа граматы, магазін. У 1913 годзе ў Міхейках пачало працаваць земскае народнае вучылішча. У 1917 годзе пражывала 697 чалавек у 120 дварах. У 1921 годзе адкрылі 4-гадовую школу.

У савецкія часы вёска была ў складзе Бабруйскай і Слуцкай акруг, з 1938 года – у Мінскай вобласці. З 1944 года па 1954 год — у Бабруйскай вобласці, потым зноў у Мінскай. Мяняла вёска і сельсаветы: з 1924 па 1954 год — у Прошчыцкім , з 1954 па 1970 год — у Вясейскім , з 1970-га — у Бокшыцкім.

Да 1926 года колькасць жыхароў узрасла да 660 чалавек, яны жылі ў 131 двары. У 1929 і 1931 гг. тут стварылі 2 калгаса. Найбольш знакаміты — «Чырвоныя Міхейкі» — вядомы як удзельнік Усесаюзнай сельскагаспадарчай выставы ў Маскве ў 1932 годзе.

У час Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана фашыстамі. На вайне загінулі 73 вяскоўцы. У 1959 годзе ў вёсцы было 730 жыхароў, у 1970-м — 740. У 1986 годзе 496 чалавек жылі ў 188 дварах. Працавалі жывёлагадоўчая ферма, клуб, бібліятэка, пачатковая школа, ФАП, комплексны прыёмны пункт, магазін.

Жыхары Міхеек працавалі ў розных гаспадарках. Пасля «Чырвоных Міхеек» былі калгасы «Рассвет» (цэнтр — Гарохаўка), «Чырвоны ўдарнік» (цэнтр — Прошчыцы), з 2013 года — гэта філіял СПГ «Наша Ніва» Слуцкага мясакамбіната.