Мая вандроўка ў Германію

31
ДОБРЫЯ ЛЮДЗІ. Той самы дабрадзей Вінфрыд са сваёй жанчынай па прыездзе ў горад Кам. Фота: Уладзімір Амяльчэня

Падарожнік я не малады. За свае больш за 80 гадоў зведаў расійскія паў­ночныя прасторы, бязмежныя стэпы Казахстана. Але мяне заўсёды цягнула на радзіму, у Беларусь.

Аднак праз некаторы час зноў радаваўся таму, што смага падарожжа мяне не пакінула. І вось яно, не першае і, спа­дзяюся, не апошняе падарожжа ў Германію. Не проста ў Германію, а ў яе паўднёвую частку — у Баварыю.

Баварыі бясконца можна дзівіцца

Баварыя за апошнія паўтара дзясятка гадоў стала для мяне амаль роднай. Тут нарадзіліся двое маіх унукаў, якія ў мясцовыя святы носяць баварскія кароткія штанікі, а ў беларускія святкі апранаюць нашы вышыванкі, размаўляюць на расійска-беларускай трасянцы і нямецкай мове. Тут бясконца можна дзівіцца руплівай працы фермераў, якія на шматках горнай зямлі вырошчваюць цудоўныя ўраджаі пшаніцы і кукурузы, а каровы даюць у год па 6−8 тысяч літраў малака. Да кожнай вёскі пракладзены цудоўныя дарогі, кожны вясковы дом, не менш чым у два з паловай паверхі, мае свой архітэктурны выраз. Чырвоныя чарапічныя дахі — абавязковы атрыбут дома: даўгавечна і прыгожа. Праехаўшы летам 2015 года каля 700 км вясковымі дарогамі, нідзе не бачыў пакінутых, як у нас, хат. Вёскі напоўнены аўтамабілямі. Часам прыпаркаваць аўто няпроста, як у горадзе.

Реклама

На гэты раз ляцім на самалёце да Прагі, дзе сустрэне нас дачка і на аўто адвязе да Рэгенсбурга. Там на супрацьлеглым ад горада беразе Дуная яе сядзіба з домам у два з паловай паверхі ці, як тут кажуць, у тры ўзроўні.

Нечаканы спадарожнік

Нацыянальны беларускі аэрапорт, зала чакання. З жонкай сядзім за столікам, смакуем каву і размаўляем пра тое, каб не спазнілася дачка на сустрэчу, калі не будзе з кім пакінуць малога.

Нечакана да нас пады­ходзіць малады чалавек, смела кідае на столік свой партфель, дастае ноўт­бук, раскрывае яго і ўглядаецца. Што там ба­чыць, нам не відаць. Раптам падымае галаву, глядзіць на нас і зразумела пытаецца: «Вы ў Рэгенсбург з аэрапорта „Прага“?» Ад здзіўлення я вылупіў на яго вочы. Адкуль яму, які дрэнна гаворыць па-руску, вядома, што з Прагі нам трэба ехаць у нямецкі Рэгенсбург, да якога не менш за 250 км?

Чалавек зразумеў маё здзіўленне і сказаў: «Чуў аб гэтым пры рэгістрацыі». Я адразу прыпомніў, што ён стаяў за намі ў чарзе. На ла­манай рускай мове ён растлумачыў: «У аэрапорце „Прага“ стаіць мой аўтамабіль. Я еду ў бок Рэгенсбурга да горада Кам. Калі дадзіце тэлефон таго, хто павінен прыехаць за вамі, я скажу, дзе вас знайсці ў горадзе Кам. Гэта скароціць яму дарогу на 200 км».

Прапанова занадта зручная. Я даверыўся новаму спадарожніку, назваў тэлефон дачкі. З іх размовы зразумеў некалькі слоў: «вуліца», «народная школа».

ДОБРЫЯ ЛЮДЗІ. Той самы дабрадзей Вінфрыд са сваёй жанчынай па прыездзе ў горад Кам. Фота: Уладзімір Амяльчэня
ДОБРЫЯ ЛЮДЗІ. Той самы дабрадзей Вінфрыд са сваёй жанчынай па прыездзе ў горад Кам. Фота: Уладзімір Амяльчэня

У пошуках беларускага лагера

Горад Кам мне быў цікавы тым, што пасля Вялікай Айчыннай вайны тут, каля вёскі Mіхельдорф, быў лагер для часовага знаходжання беларусаў, якія па розных прычынах не маглі вярнуцца на радзіму. У лагеры працавала гімназія імя Янкі Купалы, якая многім беларускім юнакам адкрыла дарогу ў вышэйшую адукацыю. Гістарычна цікава, што гэтую гімназію арганізаваў Міхась Міцкевіч, брат нашага славутага паэта Якуба Коласа.

Гадоў пяць таму я на­вед­ваў гэты горад у пошуках слядоў таго лагера. Мне паказалі поле, на якім расла кукуруза. На ўскрайку поля, якое было ў час вайны ваенным аэрадромам, калісьці стаялі баракі, у якіх часова жылі беларусы.

Я спытаўся ў спадарож­ніка, якога звалі Вінфрыд, што яму вядома пра лагер. Наш спадарожнік адказаў: «У горадзе жыве толькі адна жанчына, якая пом­ніць аб гэтым. Нядаўна ў школе яна расказвала якраз пра існаванне беларускага лагера».

Каля школы нас ужо сустракала дачка. Пазней яна расказала, што наш спадарожнік-дабрадзей працуе дырэктарам у народнай школе. Хочацца і цяпер прамовіць у яго адрас: «Шчыры дзякуй».

Наведваючы касцёл у пасёлку Зінцынг, звярнуў увагу на мемарыяльную дошку на яго сцяне. На дошцы залатымі літарамі выпісаны імёны і гады жыцця людзей з прозвішчам Пошэнрыдэр: ад сярэдзіны 19 стагоддзя да канца 20-га.

Адразу ўзнікла пытанне: хто гэтыя людзі, чым яны заслужылі пашану аднавяскоўцаў на працягу амаль двух стагоддзяў?

Мясцовая жыхарка расказала, што ўсе гэтыя людзі — уладальнікі млына, які стаіць недалёка ад пасёлка. У час, калі Германія вяла знішчальную вайну, тагачасны гаспадар млына шмат каму дапамагаў выжыць: каму торбачку мукі дасць употай ад улады, каму бясплатна змеле зерне.

Увесь род гэтых млынароў быў у доб­рых адносінах з людзьмі. Таму яны сабралі грошы і паставілі на сцяне касцёла гэтую памятную пліту.

Млын Пошэнрыдэраў я знайшоў — ён працуе і цяпер. Пабудаваны ў 1809 го­дзе на невялічкай рэчцы Чорная Лааба, якая ўпадае ў Дунай. Гаспадарыць на гэтым млыне маладая жанчына, якую завуць Андрэя Рамсауэр.

СПРАВА ПАКАЛЕННЯЎ. Млынарка Андрэя Рамсауэр спадзяецца, што яе малая дачка, калі падрасце, прадоўжыць сямейную справу. Фота: Уладзімір Амяльчэня
СПРАВА ПАКАЛЕННЯЎ. Млынарка Андрэя Рамсауэр спадзяецца, што яе малая дачка, калі падрасце, прадоўжыць сямейную справу. Фота: Уладзімір Амяльчэня
«Млын мне застаўся ад бацькоў. Калі мне было шэсць гадоў, сказала ім: «Не хвалюйцеся, ад вас прыму гаспадарку і буду паспяхова весці далей, бо я нарадзілася на гэтым млыне», — паведаміла Андрэя. — Аднойчы адзін работнік сказаў, што на працы ён забываецца аб тым, што я не мужчына. Часам я сама аб гэтым забываю. Успамінаю, што я жанчына, толькі на схо­дзе саюза млынароў, бо сярод іх я адна.

З 1991 года працую ў сямейным бізнесе. Праз 13 гадоў стала яго кіраўніком.

Я змяніла сістэму кіравання біз­не­сам. Сёння на млыне разам са мною працуюць дзевяць чалавек: тры вадзіцелі грузавікоў, адзін з іх выконвае абавязкі інжынера-механіка, адна лабаран­тка, бухгалтар, двое ра­бочых. Муж адказвае за комп`ютарызацыю і праг­рамаванне тэхна­ла­гічных працэсаў.

Жывём як адна сям`я. Кожнаму з іх я як маці, каб было добра. Але магу сама адрэгуляваць машыны, адвезці муку на вялікім аўто пакупніку ў булачную, зрабіць неабходныя аналізы зерня ці мукі.

За суткі мелем 80 тон зерня. Вырабляем ад 5 да 10 працэнтаў мукі вышэйшага гатунку, якую прадаём у булачныя. Астатняя ідзе на патрэбы фермераў.

Лабараторыя стаіць на варце якасці як зерня, так і мукі. Маем склад зерня, у якім 26 адсекаў. Кожны адсек умяшчае 35 тон. Працэс падачы зерня на млын аўтаматызаваны. Некаторым механізмам ужо 60−80 гадоў. Гідратурбіна вырабляе электраэнергію 70 кВт у гадзіну.

Да нядаўняга часу ў Гер­маніі заставалася больш за 500 невялікіх млыноў. Але іх колькасць скарачаецца.

Наш млын працуе паспяхова — значыць, я выконваю абяцанні сваім бацькам".

Знаёмства з нямецкай медыцынай

Збіраючыся ў падарожжа за мяжу, забыўся пакласці таблеткі «Амладзіпін». Пяць гадоў таму мне зрабілі аперацыю на сэрцы, замянілі ў ім зношаныя дэталі, таму штодзённы прыём гэтых лекаў і яшчэ чатырох таблетак абавязковы.

І вось жыву дзень, другі, а на трэці мне здалося, што маё сэрца адчувае сябе не вельмі добра. Гэты дзень быў пятніцай перад Вялікаднем. Не працавалі магазіны і медустановы. Дачка стала званіць і шукаць, дзе б змаглі выпісаць рэцэпт на забыты амладзіпін. Знайшла. Зусім недалёка ад нас — у пасёлку Зінцынг — працуе амбулаторыя, дзе прымае кардыёлаг.

Каб трапіць у амбулаторыю, трэба зрабіць дэзынфекцыю рук. Для гэтага пырскаеш з вісячай каля дзвярэй скрынкі і расціраеш нешта пахучае.

На другім паверсе амбулаторыя і рэгістратура. Там далі запоўніць анкету. Пасля правялі ў пакой, дзе сядзелі ў чаканні прыёму трое пажылых мужчын. Усе, як па камандзе, павіталіся з намі. Не прайшло і хвілін сем, як нас пазвала маладая дзяўчына і правяла да доктара.

Доктарка сустрэла нас, павіталася. Якое было здзіўленне, калі яна загаварыла па-руску. Завуць яе Анастасія Сяргееўна, 15 гадоў жыве ў Германіі, скончыла ўніверсітэт у Мюнхене, замужам за немцам, на радзіму вяртацца не думае.

Выслухаўшы мае хва­ляванні, спытала, калі апошні раз пасля аперацыі праходзіў ультрагукавое даследаванне сэрца. І была вельмі здзіўлена, што ні разу не рабіў. Яна пазвала сваю памочніцу і сказала знайсці, дзе неадкладна могуць зрабіць УГД. Док­тарка папрасіла ў мяне прабачэння, што не можа направіць у гарадскую бальніцу. Там з выпадку свята дактары працуюць толькі з тымі хворымі, хто лечыцца ў стацыянары.

Вярнулася ў кабінет дзяў­чына і сказала, што могуць зрабіць УГД у вёсцы Ніттэндорф, што за 15 км ад пасёлка Зінцынг. Анас­тасія Сяргееўна вы­пі­сала рэцэпт на забыты дома амладзіпін. Шчыра раз­ві­талася, паціснуўшы моцна мне руку.

Выходзячы з амбулаторыі, зноў зрабілі дэзынфекцыю рук. На ніжнім паверсе будынка была аптэка. У ёй мы і купілі таблеткі.

НЕЧАКАНАЕ ЗНАЁМСТВА. Якое было здзіўленне, калі доктарка загаварыла па-руску. Завуць яе Анастасія Сяргееўна, 15 гадоў жыве ў Германіі, скончыла ўніверсітэт у Мюнхене, замужам за немцам, на радзіму вяртацца не думае. Фота: Уладзімір Амяльчэня
НЕЧАКАНАЕ ЗНАЁМСТВА. Якое было здзіўленне, калі доктарка загаварыла па-руску. Завуць яе Анастасія Сяргееўна, 15 гадоў жыве ў Германіі, скончыла ўніверсітэт у Мюнхене, замужам за немцам, на радзіму вяртацца не думае. Фота: Уладзімір Амяльчэня
Вёска Ніттэндорф з`яўляецца адміністрацый­ным цэнтрам. Тут размешчаны сельсавет (па-нашаму). У будынку амбулаторыі працуюць кардыёлаг, стаматолаг, тэрапеўт, хірург, уролаг, гінеколаг і лабараторыя, дзе робяць неабходныя аналізы.

Тут усё паўтарылася: дэзынфекцыя рук, запаўненне анкеты, потым мне памералі крывяны ціск, зрабілі аналіз крыві і кардыяграму. Пасля паставілі на вагі. Затым прывялі мяне і пасадзілі перад кабінетам доктара Рыхбэк. Калі з кабінета выйшаў пацыент, доктар зрабіў крок насустрач і падаў руку. На кушэтцы ляжала новая чыстая папяровая прасцінка. Яе мяняюць пасля кожнага пацыента.

Вынікі УГД: заменены клапан сэрца пяць гадоў назад у Рэспубліканскім кардыё­цэнтры доктарам Юрыем Часновым працуе добра, пульс нармальны. У думках паслаў тэлеграму: «Дзякуй, Юрый Міхайлавіч, за выдатную працу. Хай Бог зберагае цябе на шчасце беларусаў!»

Дачка прысутнічала пры мне тлумачом, за ўсё заплаціла 80 еўра.

Калі вярнуўся дадому ў Салігорск, пацікавіўся, колькі тут каштуе такі прыём у паліклініцы. Адказ — каля 50 долараў.


ЗАСТАНЕМСЯ Ў ГЕРМАНІІ. Нават калі ў Іраку настане мірны час, Бадаль не павязе сваю сям'ю назад. На фота злева направа: Бадаль, яго жонка Дарына, дачка Дзіралія і сын Даніэль. Фота:  Уладзімір Амяльчэня
ЗАСТАНЕМСЯ Ў ГЕРМАНІІ. Нават калі ў Іраку настане мірны час, Бадаль не павязе сваю сям’ю назад. На фота злева направа: Бадаль, яго жонка Дарына, дачка Дзіралія і сын Даніэль. Фота: Уладзімір Амяльчэня
Падчас адпачынку ў дачкі ў Рэгенсбургу даведаўся, што ў горадзе ёсць лагер для бежанцаў з Бліжняга Усходу. Захацеў пабачыць, а лепш пагутарыць хоць з адным з іх. Такая магчымасць хутка з`явілася. Дачка падказала, што ў адной цырульні працуе бежанец з Ірака. Пасля папярэдніх старанняў, у тым ліку і гаспадыні цырульні, сустрэча адбылася.

Завуць яго Бадаль, 32 гады, жанаты, двое дзяцей: сыну 10 гадоў, дачцэ — пяць. Жонку завуць Дарына, ёй 32 гады.

Пры дапамозе дачкі пытаю, як яны трапілі ў Германію, чаму ўцякалі з радзімы.
«Мы курды з Ірака, жылі ў Сінджары. Там у мяне была свая цырульня, свой дом, — расказвае Бадаль. — Па рэлігіі мы езіды. Суседзямі былі мусульмане. Жылі дружна, хадзілі ў госці адзін да аднаго.

Аднойчы ноччу ў пасёлак прыйшлі тэрарысты. Наш сусед-мусульманін адразу далучыўся да іх, прыйшоў з аўтаматам і расстраляў нашага дзеда. Мы пахапалі дзяцей і ўцяклі. Пазней тэрарысты сагналі хрысціян у царкву і расстралялі.
Тысячы жанчын і дзяцей зараз знаходзяцца ў палоне ісламістаў, іх трымаюць у сапраўдным рабстве. Мужчын расстрэльваюць, а малых хлапчукоў прымушаюць чытаць Каран і вучаць страляць з аўтамата.

Праз Турцыю мы ўцяклі ў Балгарыю. Пасля пера­браліся ў Сербію. Там я прадаў свой аўтамабіль і залатыя ўпрыгажэнні жонкі. Адзін нелегальны перавозчык за 40 тысяч долараў перавёз нас у Германію, у горад Пасаў. Там я адразу пайшоў у паліцыю. Нас прынялі ў лагер для бежанцаў.

Ідзе другі год, як мы ў Германіі. Сын ходзіць у школу, дачушка — у дзіцячы садзік. Я і жонка таксама ходзім у школу — вучым нямецкую мову. Нам трэба адвучыцца 600 гадзін. Тады будзе выданы дазвол на пастаяннае працаўладкаванне.

Пакуль я маю права працаваць толькі дзве гадзіны ў дзень. Гаспадыня цы­рульні пералічвае мой заробак на рахунак сацыяльнай службы. Дзяржава штомесяц выплачвае сацыяльную дапамогу — 1600 еўра. Жывём мы ў асобным доме. За яго, а таксама за дзіцячы садзік і школу плаціць дзяржава. Дзеці валодаюць нямецкай мовай лепш за нас.

Яшчэ я наведваю аўта­школу, каб атрымаць нямецкае вадзіцельскае пасведчанне. А пакуль карыстаюся роварам.

Немцы ставяцца да мяне добра, дапамагаюць. Адна мясцовая жанчына пра нас вельмі клапоціцца.

Калі ў Іраку настане мірны час, я назад не вярнуся. Няма даверу мусульманам".


ЧУЖБІНА СТАЛА ДОМАМ. Фрау Ала з мужам-немцам і старэйшым сынам. Фота: Уладзімір Амяльчэня
ЧУЖБІНА СТАЛА ДОМАМ. Фрау Ала з мужам-немцам і старэйшым сынам. Фота: Уладзімір Амяльчэня

Як жывуць беларускі ў Германіі

У мяне такое ўражанне, што беларускія жанчыны часцей за мужчын пакідаюць Беларусь. І прычына хутчэй за ўсё адна: першае замужжа не стала такім, пра якое марылася.

Падчас маёй вандроўкі па Германіі давялося пазнаёміцца з чатырма жанчынамі, дзве з іх нават былі маімі зямлячкамі.

Фрау Таццяна. Тац­ця­на з Віцебшчыны ў Гер­маніі 16 гадоў. Скон­чыў­шы ў Віцебску медыцынскі інстытут, была накіравана дзіцячым доктарам на раён. Выйшла замуж за механізатара. «Спачатку прапіваў свой заробак, пасля стаў прапіваць і мой, — расказвае яна. — Развялася. Па аб`яве па­знаё­мілася з нямецкім доктарам-псіхіятрам. Праз паўгода выйшла за яго замуж. Нажылі дваіх дзяцей, зараз ім 15 і 13 гадоў. Усе размаўляюць на нямецкай мове.

Жывём у вёсцы за 50 км ад горада. Муж трымае сваю клініку. Замужам давялося вучыць нямецкую мову і вучыцца вадзіць аўто. Занятак — хатняя гаспадыня».

Фрау Зінаіда. Зінаі­да — салігарчанка. У Гер­маніі 13 гадоў, замужам, гадуе дачушку, якая ходзіць у 5 клас. У Салігорску пасля школы скончыла будаўнічы каледж. Працавала паўгода муляром. Радня вызвала ў Германію. Там выйшла замуж за расійскага немца. Жыве ў наёмнай кватэры прыкладна ў 100 кв. м. Нямецкай мовай добра не валодае. Не працуе. Атрымлівае сацыяльную дапамогу 400 еўра. Муж працуе на заводзе рабочым, на сям`ю маюць адно аўто.

Фрау Святлана. Свят­лана — беларуска з-пад Віцебска. Скончыла Горацкую акадэмію па спецыяльнасці эканаміст. Шаснаццаць гадоў пражыла ў Германіі ў сям`і бізнесмена, расціла двух хлопчыкаў, вучыла іх англійскай мове. Цяпер гэтыя дзеці сталі дарослымі, яна перайшла да другога бізнесмена, у якога таксама два хлопчыкі. У яго працуе поварам. Атрымлівае 1800 еўра. Дапамагае сваім на Віцебшчыне, часта бывае на радзіме.

Замужам за немцам, які працуе паштальёнам. Яго заробак 3800 еўра. Муж мае свой дом.

Фрау Ала. Аліса Вецер — такі быў яе журналісцкі псеўданім, калі працавала ў салігорс­кай газеце «Лидер-пресс». Пасля школы скончыла Салігорскі горна-хімічны каледж. Атрымала дыплом геолага. Паралельна вучылася вечарамі ў Салігорскім цэнтры тэхнічнай творчасці ў гуртку фотажурналістыкі. Працавала фотакарэспандэнтам у газеце «Лидер-пресс», а пасля ў газеце «Калійшчык Салігорска». Замуж выйшла за шахцёра, але сямейнае жыццё не склалася.

Дыплом журналіста БДУ, далей Міжнародная школа бізнесу ў Германіі.

Трынадцаць гадоў замужам за немцам. Гадуюць дваіх дзяцей. У Алы свой бізнес: фотастудыя і дом на дзве кватэры, якія здае ў наём. Мае два аўто: электрамабіль, на якім ездзіць па горадзе, і бензінавы «Паршэ» на больш далёкія вандроўкі.

АСАБІСТЫЯ ВЫСНОВЫ АЎТАРА. Шкада, што Беларусь губляе не толькі нейкую колькасць чалавек, але і генафонд людзей творчых, з добрым здароўем і адукацыяй.

УНП 101 166 185
Пасольства ФРГ у РБ

31 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии
europeah
europeah
24 июня 2017 11:28

Очень однобоко показано и можно по многим пунктам комментировать и легко парировать, если кто-то знаком с жизнью в Германии. Особенно рассмешил почтальон, получающий 3800 — тут кто-то дедуле конкретно лапшу на уши повесил. Чтоб не голословить, приведу ссылку на немецкий сайт с зарплатами почтальонов по Германии, средняя зарплата на полной ставке это 1770−2000 евро — и то это брутто, а налоги в Германии съедают до 50% брутто. Вот и считайте сами, что чистыми выходит… А вот и ссылка:
https://www.gehaltsvergleic

Алиса
Алиса
3 марта 2018 01:30
Ответить на  europeah

На самом деле, основная часть почтальонов в Германии зарабатывает не много. Но остались еще на немецкой почте, почтальоны со стажем, которые относятся к «чиновникам» (надеюсь, что так можно перевести в этом случае слово Beamter). У них не только зарплата высокая, но и разные привилегии в придачу. 3800, однозначно, зарплата без отчислений.

сергей
сергей
24 июня 2017 15:06

Так это материал посольства Германии.
Наш белкомстат тоже говорит, что у нас уже по 500 и все довольны.

europeah
europeah
24 июня 2017 19:16
Ответить на  сергей

Тем более позорно, что посольство занимается распространением такой бредовой информации. Кому-то очень хочется беларуского майдана…

Генадзь
Генадзь
24 июня 2017 22:21
Ответить на  europeah

Ну, ежели у нас полют кукурузу за два с полтиной в день, то майдан как бы уже назрел. Не?

europeah
europeah
24 июня 2017 23:17
Ответить на  Генадзь

А принес ли майдан заветное европейское благополучие и счастье украинцам? Тысячи без вести пропавших и павших сыновей и горе матерей, ищущих своих детей по всех стране… Не дай Бог такое никому, заклятому врагу не пожелаешь. А в стране после майдана — разброд и разруха, разбомбили то, что было и откатили страну на полвека назад… Мне лично такого будущего не хочется для Беларуси.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 09:15
Ответить на  europeah

Я уже писал неоднократно — революции (майданы) происходят не потому, что они приносят «европейское благополучие и счастье», как раз наоборот — потому как достало. Или, говоря языком классиков марксизма-ленинизьма — сложилась революционная ситуация. Ежели ситуация не сложилась, то майдан-революция не пройдет — ну построят там баррикады, покричат, побузят — во Франции любят это дело вообще в принципе:) Думаете только, скажем, некоторые поляки не против майдана в Беларуси? А что, в Беларуси мало тех, кто желал бы майдана в Польше? Россия может тоже вот хотела бы майдан в Таллине и Риге, тем более, что там русских процент не меньше, чем на Донбасе, но не выйдет — нет той самой революционной ситуации. А вот когда видишь, как полют кукурузу (кукурузу! на которую первой стали использовать гербицид и на которой их тьма, к тому же дожди-тепло-хоршая земля — кукуруза… Подробнее »

2015 was here
2015 was here
25 июня 2017 09:59
Ответить на  Генадзь

Воду мутить все горазды. Президент говорил (давно правда), что Польша давно хотела бы Гродно оттяпать. Там такие личности как Стефан Баторий похоронены и многие другие поляки высокого статуса. И воду мутить начиналичерез союз поляков ,.для этого неформальный союз поляков был и разгромлен и создан пробелорусский. Тем же занималась Чехия и Франция на границе Германии и Судетской области пока Гитлер им хвост не накрутил. Тем же госдеп в Москве занимается.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 14:20
Ответить на  2015 was here

Упс. Не знаю что и сказать. Ну, как здесь верно сказали — Вы пишите, пишите — приятно на сон Ваши сказки почитать:)

Fak
Fak
25 июня 2017 11:14
Ответить на  Генадзь

Гена, прекрати истерику, если у тебя не охотно покупают овощи, это твоя личная революционная ситуация. Кстати про пропоку кукурузы это складно соврал.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 14:42
Ответить на  Fak

Ну чтобы в такой теме штатный трлль Фак не отметился:))

Fak
Fak
25 июня 2017 18:45
Ответить на  Генадзь

Ты меня уже в свой штат взял? Рассуждаешь тут с видом офигенного знатока, а сам то нанятым односельчанам по западным расценкам платил? Думаешь если они любят выпить, так их за гроши можно эксплуатировать или за огненную воду?

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 22:23
Ответить на  Fak

Я справляюсь своей семьей. Это знают все, кто меня знает. И продаю только свое. Ну, как уже я писал неоднократно, это, если можно так назвать, моя религия. Так что, Фак, опять в молоко:)

europeah
europeah
25 июня 2017 14:03
Ответить на  Генадзь

Много слов, но все горячий воздух и по слухам, а не фактам (где ссылки на кукурузу, а то вы все «видели» да «слышали»). Майдан в Украине сменил одну кучку бизнесменов (коррупционеров, кумовьев) на другую, вот и все, чего достигли. Как раньше там рулил «бакшиш», так и теперь (слова моей коллеги-украинки, у которой родители в Виннице). Для того, чтобы успешно провести революцию, о которой вы пишете, надо чтобы миллионы народных масс стояли за этим, а не как в Беларуси, основные силы находятся извне и стараются накалять народ вот такими сказочками-статьями, как вышеизложенная «Вандроука». Да, в Майдане участвовали разные силы, но кто взял верх и власть в итоге? Народ??? Патриоты??? Те же самые заботящиеся только о своем кармане, а совсем не об Украине! Ссылки на «проекты украинских патриотов» в студию (если вы конечно не имеете в виду проект по запрету… Подробнее »

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 14:22
Ответить на  europeah

Пололи на этой неделе вот как раз если ехать из Лучников на Варковичи то справа. Пардон — слева. Думаю видели многие. Ну, а доказать? Что, я должен был фотографировать? Так все равно сказали бы, что «фальшыука изгатоуленая у Польшы»:))

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 14:30
Ответить на  europeah

Ну так и в Российской Империи как бы к власти пришли вместо одних бандитов и ворюг — другие. Есть такая версия, да-а. Чтобы была революция нужна идея, а чтобы была идея, нужна партия, либо иная сила, способная породить и продвинуть в массы идею, которая будет идеей революции. А вот для бунта идеи не нужно. Бунт — он и есть бунт. А вот бунт да, он может перерасти в революцию — появятся, скажем, личности, родятся идеи. А так кто Вам сказал, что революции вот прямо сразу приводят к счастью и процветанию. Какая такая революция вот так сразу, без мучений, боли и крови привела к счастью? Я уже приводил пример уроков, которые извлек один придворный по итогам французской революции (в моем корявом пересказе)1 — для элит — не зажирайтесь, а то получите революцию2-для народа —… Подробнее »

europeah
europeah
25 июня 2017 14:58
Ответить на  Генадзь

Опять горячий воздух, тут даже нечего комментировать. Для революции нет в Беларуси внутренней силы/идеи, способной повести за собой массы. Точка.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 17:21
Ответить на  europeah

Так, а зачем тогда в теме про Баварию следующий Ваш текст — «Кому-то очень хочется беларуского майдана…»? Боязно? Отож!

2015 was here
2015 was here
25 июня 2017 17:07
Ответить на  Генадзь

Для революции необязательна никакая особая идея. Достаточно разрушить вертикальвласти (любоЙ), начнется хаос, а там и любая сила власть захватит пообещав прекратить безвластие. Оппы этим и и занимаются. На волне противоействия декрету номер 3 хотели воду замутить, но им не дали. А чего сейчас не мутят? Декрет не отменен, тунеядцы никуда не делись. Значит дело не в том что народ якобы их поддерживает, а в том что им дали понять, что по пятаку получат."Всякая революция лишь тогда чего либо стоит если умеет защищаться"(В.Ульянов)

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 17:22
Ответить на  2015 was here

Поживем — увидим.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 17:37
Ответить на  2015 was here

Да, и, кстати, я не призываю к майдану. Я просто говорю, что революции у нас быть не может — нет партий и политиков, а бунт — легко. Бунты были даже в Древнем Египте, когда не было оппзиционеров проплаченых госдепом:)
И я понимаю, что материальных благ, равных нашим северным и западным соседям ждать нужно лет десять, и это ежели что-то делать, но хотя бы просто уважать свои законы и своих граждан государство та может. да? Разумных людей та в госаппарате, вроде, хватает, че ж у нас тогда куда не кинься все через жопу та? Ну здесь та можно порядок навести?

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 14:40
Ответить на  europeah

Ссылки на проекты украинских патриотов? Лень искать. Да. Пусть будет — я выдумал. Да. Поживем — увидим. Или другой вариант — вот собственно там выше, мол у нас сейчас средняя по стране 800руб, а все мои знакомые получают от 250 до 600 — кто выдает на гора эти средние 800?Вот Вы мне выдайте сводку мол по Лучникам трактористы (20 чел по 700, 10 чел. по 1200, 5 чел по 300), доярки (6 чел по 1200, 5чел по 700), контора … Ну и т. д. — принцип понятен — т. е вот пердовой колхоз, один из лучших в стране — там должно быт уж точно по 800 в среднем, а то и более. А я пойду и поспрашаю — имеют ли трактористы, доярки и полеводы в среднем по 800. И ежели Ваши сведения подтвердятся, то я тогда потрачу пару вечеров, спишусь может… Подробнее »

europeah
europeah
25 июня 2017 15:03
Ответить на  Генадзь

Так это же у вас все голословно (сслылки лень искать, сами написали). Моя ссылка на немецкий сайт — смотри мой коммент выше, самый первый. Опровергать лживые факты этой «статейки-сказочки» нужно только ссылками на их же немецкие сайты. Вы откройте и взгляните на «шикарные» зарплаты немецких почтальонов. Даже на немецком языке! Так что я не голословлю, читайте сами.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 17:33
Ответить на  europeah

А я не верю. Паддзелка зробленая у Польшы:)У меня сестра двоюродная живет в Баварии. Живут там, между прочим, по разному, товарищи наши по разуму. Вот её муж водитель получает 1 700 евро. А есть водители, которые получают по 5 000 евро. Там столько тонкостей. Как и у нас. Один тракторист получает 300р., а другой 1200р. Да? Может статья и несколько приукрашивает жизнь в Баварии, но не более, чем статьи в СБ приукрашивают жизнь в Беларуси. Но вот что там доплачивают до обязательных 360 евро на жизнь, (жилье отдельно) при ценах не выше, чем у нас. а у нас у не имеющих работы берут налог — это факт. Вот что сестра, что крестная сына, которая работает в Италии, отмечают в пользу буржуев, так то, что там чиновник для человека, а у нас человек для чиновника. Ну ладно, наши экономические гении… Подробнее »

europeah
europeah
25 июня 2017 20:18
Ответить на  Генадзь

Хаха! По поводу «Паддзелка зробленая у Польшы»: я в отличие от вас не по слухам пишу, а уже девять лет в Германии. Отсюда и пишу. И поверьте мне, мне было бы лень отвечать и комментировать эту статью, если бы не ну оооочень надутая инфа в ней. Не продумали господа из германского посольства, что кто-то с непосредственным знанием обстановки в Германии может просматривать новости беларуской глубинки…
И прошу заметить, я не говорю, что Беларусь — процветающая страна, проблем много и надо их решать. И надо политически образовывать массы и т. д. НО: не путем публикации таких сказок.
По поводу «украинской демократии» — не смешите, умоляю. Бакшиш был, есть и будет.

Генадзь
Генадзь
25 июня 2017 22:37
Ответить на  europeah

Извините, думал очередной гостролль:)Но ведь не возвращаетесь на Родину. Да и вообще, из тех, кто зацепился в Германии, только одного знаю, который вернулся в Минск. Хотя там и работу имел по кибернетике, и потом фирму свою. Но ему не нравились немцы и их порядки. Ну, он еще к тому же поэт и рок-музыкант — та еще смесь тараканов с драконами:)А раз не возвращаются, то что-то там держит? Стонут-плачут, как им там плохо, но не возвращаются. И значит там есть что-то лучше, чем на Родине. И, думаю, это не только финансовая сторона, т.к. что кузина, что кума — да, по нашим меркам они хорошо зарабатыват, а там так — беднота. Значит что-то есть другое? И вот об этом надо рассказывать. Согласен — не сказки, а реально то, чему могли бы поучится беларусы у немцев. Не ждать подачек, ибо никто за нас для нас не сделает лучше… Подробнее »

2015 was here
2015 was here
25 июня 2017 09:53
Ответить на  europeah

Читал что по данным немецкой разведки на Украине погибло около 55 тыс.

За справедливость!
За справедливость!
25 июня 2017 15:55
Ответить на  2015 was here

В Украине ежегодно осуществляется 200−250 тыс. абортов. 55 тыс. с 2013 года — для них не много… Любят они истреблять себе подобных…

2015 was here
2015 was here
25 июня 2017 09:55
Ответить на  europeah

А оппы пишут как в Киеве все дешевле чем в РБ, и как там безработные получают пособие в 3 раза больше чем в РБ, не упоминая, что Украина не платит пенсии своим пенсионерам которые остались под оккупацией.

Александр
Александр
25 июня 2017 00:06

Хорошоооо, где нас нет… Лапша на 99%

Fak
Fak
25 июня 2017 13:47
Ответить на  Александр

Развели деда фальшивой вежливостью и заботой, пришёл за рецептом, а процедур прошел на 80 еура. А ведь в итоге «здоров» оказался (точно благодаря белорусской медицине), и это более чем в 80 лет. Видно потому, что там одни славяне уже везде, тока вежливые.
https://m.youtube.com/watch