Бабушка Вольга: Была я вяртлявай танцоркай

0

Свята «Дажынкі-2014» Са­лі­горскага раёна, што пра­водзілася 6 верасня ў вёсцы Крывічы, было ў разгары. На сцэне артысты танцаваль­нага ансамбля «Ха­рошкі» адкручвалі польку. А каля плота цераз дарогу ад сцэны, у цяньку на лавачцы, сядзела з кіёчкам старэнькая бабулька, ў такт музыцы шавяліла плячуком і адстуквала палкай. Яна сама сабе ўсміхалася і быццам нешта спявала.

Я дачакаўся, калі скончыцца танец, каб не парушыць вясёлы настрой пажылой жанчыны, і падышоў, каб зрабіць фотаздымак.

«Завуць мяне Вольга Лаў­рэнцьеўна Скалабан. Мне 94 гады, жыву ў хаце адна, — распавяла мая новая знаёмая. — Дапамагае дачка, якая жыве ў Салігорску. Я тут ў Крывічах нарадзілася, пражыла да гэтых гадоў, працавала ў калгасе». Размаўлялі мы з ёй пра нялёгкую працу на зямлі, пра святы, пра тое, якімі былі яны ў гады яе маладосці.

Реклама

Высветлілася, што самым памятным святам у жыцці бабулі Вольгі былі пасляваенныя дажынкі. Тады яна з сяброўкамі адправілася ранкам у поле на жніво з адным дзіцём, а вярнулася ўжо з двума. «Там у полі я і нарадзіла», — сказала яна.

Потым змоўкла, успамі­наючы аб нечым сваім. Пасля паўзы працягнула: «Заўсёды была я вяртлявай танцоркай, лю­бі­ла спяваць прыпеўкі. А сёння ладзяць дажынкі, на якіх танцуюць артысты. У хаце застацца не змагла».

Уладзімір Дамель

СВЯТА ЯЕ ЖЫЦЦЯ. Самым памятным святам у жыцці бабулі Вольгі былі пасляваенныя дажынкі. Тады яна ў полі нарадзіла сваё другое дзіця. Фота: Уладзімір Дамель
СВЯТА ЯЕ ЖЫЦЦЯ. Самым памятным святам у жыцці бабулі Вольгі былі пасляваенныя дажынкі. Тады яна ў полі нарадзіла сваё другое дзіця. Фота: Уладзімір Дамель
0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии