Калі муж прыйшоў у «засосах»

0

Размаўлялі неяк з сяброўкамі аб мужчынскай нявернасці, аб тым, што зрабілі б у першую чаргу, калі б дазналіся аб здрадах сваіх суджаных.

Адна кажа: «Ды я, калі б дазналася, што мой каханы мне здрадзіў, спачатку парвала б яго на брытанскі сцяг, а потым на развод падала б! Ніколі не прабачыла б! Мне брыдка было б з ім у ложак лажыцца. Фу, якая гадасць!»
Другая кажа: «Не, фізічная здрада яна несапраўдная! Больш страшная — духоўная. Мужчыны палігамны, і з гэтым нічога не зробіш. Галоўнае, каб ён не здраджваў мне ў бытавым плане: прыносіў дадому заробак, а не спускаў на баб, любіў нашых дзяцей і мяне, дапамагаў у хатніх справах. Разам святы, водпускі і адпачынкі. Не ведаю нічога аб яго здрадах, ну і не трэба. Дапытвацца не буду! Такім чынам, нічога б не рабіла…»
Трэцяя сумна адказала: «А я б адразу пайшла б да ўрача — правярацца».
Чорт! А мы, дурніцы, і забыліся пра сумную гісторыю нашай сяброўкі, якая ўвесь мінулы год была на мяжы вар’яцтва з-за гуляшчага мужа. Цяпер яна па тэме «Мужчынская здрада» магла б дысертацыю напісаць. А тады… Пасля мужніх вандровак па палюбоўніцах працягалася жанчына па шпіталях з паўгода. Венера не спіць, тым больш, калі ідзеш у яе абдымкі пад сцягам свабоднай любові. Лячылася наша сяброўка ад пышнага «букета» ўсялякіх наступстваў мужніных перамог у чужых ложках… А сама пры тым настаўніца, паважаны чалавек. А вось такая жахлівая непрыемнасць!"
Успомніўся яе расказ аб адным з эпізодаў сямейнага жыцця. «Прыходзіць мой Сашка ў гадзіну ночы. Уключае святло, распранаецца. Здымае кашулю — а майка шыварат-навыварат апранута. Я пытаю: чаго гэта ў цябе, любы, майка перавярнулася? Ён з разумным выглядам тлумачыць: „У Ваські ў гаражы, калі калясо мянялі, баяўся запэцкаць, вось і зняў. Ды што майка? Вось каб трусы былі надзетыя на другі бок, была б сур’ёзная падстава для недаверу, любая!“.
І што ты думаеш, — працягвае знаёмая, — Здымае Сашка штаны, а там, як на заказ: трусы шыварат-навыварат!»
Вось з такіх эпізодаў наша сяброўка магла б кніжку скласці. Дзякуй Богу, пасля дзесяці гадоў шлюбу яна знайшла ў сябе сілы разысціся з паталагічным здраднікам. Але страх за сваё жаночае здароўе застаўся на ўсё жыццё. Зараз яна баіцца нават знаёміцца з мужчынамі: адразу паўстаюць у памяці сорамные дыягназы і ложак у «трыпер-бары».
А што я зрабіла б пасля здрады? Ды не так і важна ў прынцыпе. Можа, распавяду як-небудзь і назаву аповед: «Калі муж прыйшоў у «засосах». Пасмяемся разам!

Реклама

Любоў Гарбуновіч

0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии