Цешчыны слёзы

2

Яна стаяла на вуліцы і глядзела ўслед легкавушцы, на якой ад’язджалі дачка з зяцем. Прыгнутая постаць, выцягнутая наперад галава з паднятай рукою, якою засланяла сонечныя промні, каб лепей і далей бачыць ад’язджаючых. Здавалася, што нешта рашучае хоча выкрыкнуць наўздагон ці нават прыпыніць аўто. І толькі калі машына знікла за паваротам вуліцы, яна бездапаможна апусціла руку і ціха пакрочыла на сваё селішча.

Невыказаная крыўда цяжкім каменем легла на сэрца: першы раз за жыццё зяць з дачкою, ад’язджаючы ад яе, нічога не ўзялі. Аб тым, што дзеці заедуць, яна ведала раней. І ўвесь мінулы дзень рыхтавалася да сустрэчы: накапала мяшок бульбы, начысціла кошык цыбулі, навязала некалькі пучкоў часначку, закатала памідораў пяць трохлітровікаў ды два кошыкі прыгатавала свежанькіх. Усё для іх. З самай зімы яна рыхтавалася, клапацілася пра гэты ўраджай. Хіба яна яго спатрэбіць адна?

Реклама

І калі дзеці ёй казалі, каб не разводзіла агарод, каб адпачывала, проста іх не разумела: як можна жыць, каб не працаваць на сваім агародзе? Жанчына зайшла ў хату, і нейкая невыносная стома вымусіла яе прысесці каля стала, на якім стаяў непрыбраны посуд і неадкаркаваная пляшка віна. Гэта яшчэ больш злавала яе. І яна гаварыла сабе пра зяця: «Бач, узбыўся, не бярэ. А як пачынаў жыць, ні ад чаго не адказваўся. Гад, пашкадаваў мяне. Яшчэ грошы прапануе на новыя зубы». Ад крыўды ці ад наступаючай нямогласці, якую адчувала штодня, яна заплакала. Ачулася ад скрыпу дзвярэй. На парозе стаяў сусед — вечны п’яніца. «Цётка Параска, мо засталося што ад гасцей?» — пачула гаспадыня.
— Засталося, усё засталося, — неяк пагрозліва казала яна. — Праходзь, Сярожка, праходзь.

Яна адчула, як на сэрцы палягчала ад прыходу гэтага вечна п’янага суседа, надаеўшага сваімі просьбамі пазычыць да пенсіі ці проста даць чарку. А цяпер радавалася, што ён прыйшоў да яе.
— Вінцо — не «чарніла» — грузінскае піць будзеш? — запыталася, хоць ведала, што ён не адмовіцца. Яна працягнула руку па пляшку з віном і ўбачыла пад ёй грошы. «Усё-такі пакінуў, — праняслася думка, і нейкая крыўда і злосць на зяця агарнула яе. Яна не хацела плакаць, але слёзы самі пакаціліся. Ражком хустачкі яна стала выціраць вочы.
— Во, бачыш, зяць адказаўся выпіць і набраць агародніны. Не хоча, каб я зямлю абрабляла, — выказвала сваю крыўду яна. — Яшчэ і грошы паклаў, каб я не бачыла.

Але суседу не карцелася, каб хутчэй наліць віна. Ён прапанаваў сваю дапамогу ў адкрыцці пляшкі.
— А хіба вам пенсіі не хапае, што зяць дае? — пытаўся сусед, працягваючы руку да сала. У адказ чуў: «Хапае, хапае».
Калі пляшка віна была апарожнена, сусед прапанаваў на развітанне: «Дык я вазьму ўсяго дзесяць рублёў. Сёння з пяцерыком у краму хоць не заходзь». Гаспадыня не паспела вырашыць, пазычаць яму ці не, як сусед працягнуў руку і падняўся з грашыма. «Нядобра робіць зяць, крыўдзіць цешчу, але вы не паддавайцеся. Трэба жыць самастойна». І з гэтай парадай ён знік за парогам.
Яна адчула, як у хату з усіх вуглоў паўзла непрыкметная адзінота, але плакаць не стала.

Уладзімір Амяльчэня

2 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии
иии
иии
11 сентября 2011 13:11

А знаете, как бы там не было, ко когда бабуле 75 лет, и она только и думает о том, как бы обработать огород, это начинает очень сильно беспокоить.

Ксюша
Ксюша
12 сентября 2011 02:09

чего это? о_О