Не дазволю сваім дзецям стаць настаунікамі

11

Шмат гадоў назад, калі я вырашыла паступаць у педагагічнае вучылішча, адзін мой знаёмы мяне доўга адгаворваў, а калі нічога не атрымалася, сказаў: «Ну што ж, як няма другой дарогі, дык ідзі ў педагогі!» Цяпер я разумею скрыты сэнс гэтага выразу.

Дзевяць гадоў стараннай вучобы, надзеі, якія так і не збыліся. Раней я з гордасцю называла сваю прафесію. А зараз? У што ператварылі гэту прафесію? Насмешкі, здзекі не толькі дзяцей, але і бацькоў, у якіх столькі правоў, што забылі пра свае абавязкі. Адно іх слова — і ты, настаўнік, — ніхто, і завуць цябе — Нішто.

Імкнешся гуманна адносіца да таго, хто можа лёгка пакрыўдзіць цябе, каму няма ніякай справы да таго, што ты не спіш паўночы, каб зрабіць для яго ўрок цікавым і займальным, каб данесці да яго ўсё самае высокае — а яму гэта патрэбна? У яго і так будзе ўсё неабходнае, аб чым ты, настаўнік, і не марыш.
Што зрабілі з настаўнікам? Яго «зашугалі» пастаянныя праверкі, «налёты» з мэтай знайсці недахопы. Ідзеш у школу і думаеш, з якога боку сёння чакаць «сюрпрыз». Безліч нікому непатрэбных паперак, тоны спісанага і надрукаванага, «для начальства», даклады, выступленні, брэнды, папкі, якія «ляжаць мёртвым грузам», навошта? На гэта ўсё ідзе 80% працы настаўніка. Лепш бы яны пайшлі на падрыхтоўку да ўрокаў!

Реклама

Хочацца сказаць пра нас-таўнікаў «маленькіх» школ, якім зайздросцяць усе гарадскія настаўнікі, хоць і няма чаму. У іх няма намеснікаў па вучэбнай рабоце, арганізатараў, псіхолагаў, а ўсю іх работу робяць звычайныя настаўнікі. Усе мерапрыемствы, паседжанні размеркаваны паміж імі. Акрамя сваіх урокаў трэба пісаць сцэнарыі, рыхтаваць святы і шмат іншага. А яшчэ, у кабінеце дырэктара штук 15 папак, за кожную з якіх адказны пэўны настаўнік. Ён павінен правесці ўсё, што там напісана, абнавіць матэрыял, «адчытацца» за зробленае. А настаўніку хочацца проста быць настаўнікам.

Надакучыла, але большасць моцна трымаецца за сваё месца, бо што сапраўдны настаўнік можа, акрамя як «несці прамень света ў дзіцячыя душы». У выніку, гадоў праз пяць работы ты ўжо як «выжаты лімон», душэўна хворы чалавек з разбітымі марамі. Нездарма кажуць: «Настаўнік — не прафесія, гэта — дыягназ». Так яно і ёсць! Вечныя галаўныя болі, па- вышэнні-паніжэнні ціску, інфаркты, бяссонніца — вынікі настаўніцкай работы.

А як хочацца працаваць спакойна, са спакойнай душою ісці на любімую працу, радавацца, бачачы шчаслівыя твары дзяцей, удзячнасць бацькоў… Ты ж аддаеш іх дзецям цеплыню, пяшчоту, адрываеш частачку сябе.
А твае дзеці? Яны ўжо пакараны тым, што іх бацькі настаўнікі. На іх ніколі не хапае часу: «Адыдзі, я занята, потым. Не бачыш, сшыткі правяраю». А ці вінаваты яны, што іх бацькі выбралі такую прафесію?
А яшчэ, мяне вельмі абурыла тое, што ўжо два гады запар нашым дзецям не даюць падарункаў да Новага года, а толькі кожнаму з работнікаў па падарунку. Чаму так? На іншых прадпрыемствах, нават у бедных калгасах, шыкарнейшыя падарункі для дзяцей, а для работнікаў не толькі цукеркі - бацькі заслужылі. А мы, настаўнікі, дрэнна працуем? Нашы дзеці горшыя за іншых? А можа, «настаўнік павінен быць сыты духоўнаю ежаю»?

Шмат яшчэ можна задаць пытанняў. Але хто на іх адкажа? «Узяўся за гуж — не гавары, што не дуж». Самі падпісалі сабе прыгавор — самі і вінаваты. Але я ніколі не дазволю своім дзецям паўтарыць сваю памылку.

Ірына Іванаўна, г. Слуцк

НЕЗДЕЙСНЯНЫЯ НАДЗЕІ. Ірына Іванаўна: «Ідзеш у школу і думаеш, з якога боку сёння чакаць „сюрпрыз“. А на працу хочацца ісці, як на свята».

ПІШЫЦЕ. Чакаем вашых меркаванняў, разважанняў на розныя тэмы. Наш паштовы адрас: а/я 53. 223 610, г. Слуцк-9; электронны — info@kurjer.info.

11 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии
irina
irina
19 января 2011 20:28

Каждое утро езжу на автобусе № 10 на работу и вместе со мной ездят учителя школы… их уже узнаёш в лицо и не только… Столько негатива с их стороны в адрес родителей приходится невольно выслушать… и «недалёкие"они, и «неблагодарные», одним словом «идиоты и детки их такие»…Очень неприятно… и хочется верить, что когда мой сын пойдёт в школу не сталкнётся с такими «настауниками»…
Ирина Ивановна вы наверное очень хороший учитель и низкий вам поклон за вашу работу, но после таких «учителей» мнение о вашей профессии портится…
К слову… работаю я в районе Геологоразветки…

Олег Анатольевич
Олег Анатольевич
19 января 2011 21:37

/удалено — admin/… А если по теме… Пройдет еще несколько лет, и в белорусских школах вообще не останется хороших учителей. Причин тому много… Назову для начала хотя бы одну. В этом году почти на все факультеты Педуниверститета имени М. Танка КОНКУРСА НЕ БЫЛО ВООБЩЕ!!! ТО ЕСТЬ ТУДА ПРИНЯЛИ АБСОЛЮТНО ВСЕХ ЖЕЛАЮЩИХ — НЕЗАВИСИМО ОТ КОЛИЧЕСТВА БАЛЛОВ, НАБРАННЫХ АБИТУРИЕНТАМИ НА ЦТ. Поступили даже люди, набравшие в совокупности всего по 120−130 баллов.:(
Ну, и какие получатся из этих вчерашних троечников учителя? 🙂
Ужасно… Престиж профессии упал в Беларуси настолько, что в учителя не хочет идти никто…

Вася
Вася
19 января 2011 22:53

Учителя, как и все люди, бывают разные. За некоторых действительно стыдно, знакомством с другими можно гордиться! Хотя с Олегом Анатольевичем где-то согласен, мельчают и престиж профессии и сами учителя.

мама
мама
20 января 2011 20:22

С чего начать. Это не статья, это крик души. Да мы любим поговорить о родителях, о их детях, но мы заходим в класс и улыбаемся всем и каждому. Мы ругаем и обижаем детей, но через пару минут мы готовы его выслушать и понят. А вы слышали как ваши ДЕТИ говорят об учителях. (придурковатая, дэбилка, идиотка, и это тока мягкие слова).У меня два высших образования, а он только ученик. Папа хамло, но он прав, а я нет, кто я, кктттоо. учитель? вот и заткнись. Я же папа. Я прав. Ирина Ивановна жалуется не на детей, если вы умеете читать, а на проблемы нашей работы. Наша зарплата и наши обязанности, душат нас больше чем все родители. У нас нет прав, нет законной защиты. Нет ничего кроме любимой работы, светлых милых глаз ваших детей. Прежде чем ругать учителя, посмотрите сколько Вы лично… Подробнее »

НиКоля
НиКоля
21 января 2011 12:07

Мама, вы отлично сказали! Сразу видно — человек в теме.

wolf
wolf
22 января 2011 14:50

Мая мацi была настаунiцай. Яна, акрамя школьных настаунiкау, займалася са мною i дапамагла стаць адукаваным чалавекам. Нiколi не забуду яе расказы аб часу калектывiзацыi i акупацыi. Ад яе я даведауся прауду пра тыя часы. Гэта была зусiм iншая прауда, нi тое, што афiцыйная прапаганда. Цяперашнiя мае погляды-яе заслуга. Але у настаунiкау праца цяжкая, асаблiва зараз. Як можна працаваць у гэтых умовах? Калi цябе душаць такiм колькасцем нiкому непатрэбных папер, правяраючымi i «Белай Руссю»?А дзецi? Калi бацькi п’юць i вераць фiльму «Железом по стеклу»?Чаму яны навучаць сваiх дзяцей? Хлусне i пiць гарэлку? Хто нi ведае Гузiка? Гэта настаунiк з вялiкай лiтары. Ён для мяне-легенда.Вялiкае дзякуй настаунiкам, якiя у такiх цяжкiх умовах навучаюць нашых дзяцей. Бацькi!Нiколi не зневажайце настаунiка пры дзецях i усялякiя размовы… Подробнее »

настаўніца
настаўніца
22 января 2011 21:44

Уважліва прачытала артыкул І. І. Згодна з кожным яе словам. Сама маю працоўны стаж амаль два дзясяткі гадоў. Разумею, што працаваць у такіх абставінах як зараз, немагчыма, а штосьці змяніць кардынальна, напэўна, не хапае рашучасці. Ды і дзе можна прапанаваць свой вывернуты «навыварат» жыццёвы вопыт. Я неяк праходзіла курсы па павышэнню кваліфікацыі. Кожны выступаючы пачынаў з таго, які пералік папер і дакументаў павінен мець класны кіраўнік. Калі быць супер адказным, то 24 гадзін у суткі не хопіць, каб справіцца з гэтым бумажным валам. У мяне таксама падростае дачка, але мне і забараняць не трэба абіраць ёй настаўніцкую працу. Стойкі «імунітэт» на гэтую прафесію яна выпрацавала яшчэ ў пачатковай школе. У чатырохвугольніку адміністрацыя-настаўнік-дзеці-бацькі настаўнік мае самы нізкі статус. Настаўніку… Подробнее »

Мария
Мария
23 января 2011 22:25

Многолетний трудовой стаж моей мамы мне доказал, что УЧИТЕЛЬ-ЭТО ПРИЗВАНИЕ! Кто же если не они- УЧИТЕЛЯ будут нести светлое и доброе в головы ВАШИХ детей. За гроши и терпя недовольное, ВАШЕ РОДИТЕЛИ, бурчание и высказывание прав своих чад. А где же ВАШИ ОБЯЗАННОСТИ… Учитель отдаёт все свое время ВАШИМ детям и в школе, и дома, сидя над тетрадями и бесконечными планами уроков. Плюс ещё и телефон раскаляется весь вечер от ВАШИХ, РОДИТЕЛИ, звонков. Только далеко за полночь можно взглянуть на СВОИХ уже спящих детей… А когда, ВЫ-САМИ РОДИТЕЛИ, БУДЕТЕ В НЕУДАЧАХ СВОЕГО РЕБЁНКА В УЧЁБЕ ВИНИТЬ СЕБЯ, А НЕ УЧИТЕЛЯ? НЕ думайте, что все вам что-то должны-оторвитесь от диванов и телевизоров-и хотя бы на выходных САМИ займитесь своими детьми… Целуйте руки УЧИТЕЛЕЙ-ИБО ОНИ ЗОЛОТЫЕ! ОНИ ИЗ ВАШИХ… Подробнее »

Наталия
Наталия
14 февраля 2011 22:20

Работаю в школе 31-й год. Мама мне говорила:"Ничего не заработаешь, только кличку." Слава Богу за глаза называют по-отчеству. Но положение у учительства в самом начале 1980-х и сейчас- не сравнить. И материально, и морально. Жаловаться на учителя никому и в голову не приходило. А нынешнее положение делает из педагога раба, как и первоначальное его предназначение в Древней Греции. А разве раб воспитает достойного человека? Он только и ждёт, когда исподтишка отомстить своему мучителю: невоспитанному ученику, администратору, проверяющему, родителям. Мы теряем педагога, школу, как институт высокой духовности. Раньше учителя на переменах говорили о новинках литературы, кино, спектаклях, а сейчас: «Что, где и сколько стоит, когда перечислят зарплату». В 1948—1949 годах только в Слуцком сельском районе награждали значком Отличник оразования до тридцати человек ежегодно за доросовестный 14-летний труд. Сейчас нужно подготовить за несколько… Подробнее »

танюшка
танюшка
15 мая 2011 17:19

Когда-то работала учителем нач. классов, бел. языка, пед.оргом. Уже давно не живу в Беларуси, не работаю учителем, а все равно путешествую по сайтам Слуцка, смотрю информацию о школах. Искренне рада успехам моих бывших учеников. Положение учителей конечно вызывает сожаление. Если еще ко всему изложеному ранее коллегами дабавить и дрязги, интриги, сплетни в коллективе учителей. И выживание из коллектива неугодных, и борьба за часы, и много разного другого г. на. То конечно, картина складывается печальная. И как мои дорогие коллеги умудряются в этом хаосе выжить и еще учить детей доброму, чистому, светлому. В любом случае дай им Бог здоровья, терпенья и здоровья, а бюджет очередную надбавку к зарплате.

тамара
тамара
5 сентября 2011 10:18

Безумоўна, аўтар выказвае шмат слушных думак. Можна пагадзіцца і з большасцю каментарыяў. Але непрыемна здзіўляе непісьменнасць выказванняў. Сапраўды, напэўна, настаўнікі нашы згубілі кваліфікацыю. Сучасныя выпускнікі педагагічных вузаў і не могуць быць занадта пісьменнымі (пра гэта сведчаць балы паступлення), але чаму ж і ў вопытных педагогаў так шмат памылак ў іх каментарыях?