Запозненая паездка

0

Было гэта шмат гадоў таму. У аўтобусе, якім я ехаў са Слуцка да Брэста, побач са мной сядзеў мужчына гадоў шасцідзесяці, можа, крыху болей. Зняўшы вятроўку і капялюш, я зручна прыладзіўся ў мяккім крэсле.

Кінуўшы погляд на свайго суседа, я перш за ўсё звярнуў увагу на лысіну: толькі каля аттапыраных вушэй засталіся рэдкія пасмы. І яшчэ ў вочы куінуўся старэнькі тэхнікумаўскі значок на лацкане чорнага пінжака. Відаць гэты значок быў своеасаблівай працоўнай кніжкай сталага мужчыны. Мне падалося, што яму нялёгка крочылася па прыступках навукі, таму гэты постсавецкі значок, адчувалася, ён лічыў за вышэйшую ўзнагароду.
Мужчына ўсю дарогу маўчаў, сумна гледзячы ў вакно, за якім праплывалі ўжо пажоўклыя дрэвы. Потым ён дастаў з сакваяжа кніжку, адгарнуў на заломе аркуша і пачаў чытаць. Я між тым прабег радкі: «Первая река у каждого рыболова самая лучшая и самая неповторимая — та, у которой он родился». Вядома ж, гэта «Счастье странствий» Кастуся Кірыенкі. Чытаў таксама і я гэтую кніжку.
Праз гадзіны дзве аўтобус спыніўся ў невялікім гарадку. Шафёр аб’явіў, што будзем стаяць хвілін дваццаць і пайшоў у кавярню, што была побач з прыпынкам на аўтавакзале. Туды паспешліва выправіўся і мой сусед.
Вярнуўся ён з бліскучымі вачыма і расчырванелым тварам. Па тым, як ён, усеўшыся, некалькі разоў кінуў позірк на мяне, я зразумеў, што ў яго з’явілася жаданне пагаварыць.
— І чым там кормяць праезджы люд? — спытаў я.
— А, ведаеце, неблага. І ніякай чаргі… Нават былі сасіскі, кава… Са Слуцка?
— Ага, са Слуцка.
— Я туды раней часта ездзіў… Сорак год вось не быў.
— Чаго ж так?
— А там у мяне даўно нікога не засталося.
— І ўсё ж нехта ёсць, калі праз столькі гадоў зноў ездзілі.
Мужчына ўздыхнуў, памаўчаў. Ягоныя вочы раптам патухлі.
— Я да Сямёна Васільевіча, свайго першага настаўніка, ездзіў.
— Разумею: юбілей, круглая дата ў настаўніка.
— Не, не зусім так, — паглядзеў на мяне мужчына, потым пагладзіў па сваёй лысіне далонню. — Ды як вам сказаць… Захацелася проста пабачыцца з Сямёнам Васільевічам і, калі хочаце, паспрачацца з ім пра некаторыя пытанні.
— Ну, ну! Вельмі цікава!
— Калісьці яшчэ ў восьмым класе ён сказаў мне, што я — нікуды не варты матэматык. Адным словам, балбес і невуч. А я вось тэхнікум скончыў, пенсію зарабіў, — мужчына тыцнуў указальным пальцам у значок.
— Ну, і як жа адрэагаваў Сямён Васільевіч?
Мужчына зноў уздыхнуў глыбока, паморшчыўся:
— Памёр Сямён Васільевіч. Тры гады, як памёр… Так што, ухаластую з’ездзіў.
— Чаго ж ухаластую? Мясціны родныя наведалі. А гэта тое самае, што з маленствам, дзяцінствам і сталеннем сустрэліся…
Мужчына нічога мне не адказаў. Ён усеўся ямчэй і па-ранейшаму сумна ўставіўся ў аўтобуснае вакно, за якім мільгалі прысады, пустыя восеньскія палеткі і ўжо пачынаў гусцець мяккі, ціхі восеньскі надвячорак.

Міхась Масюк

Реклама

0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии