Мне не ўсё роўна

0

…Пісаў вершы і раней, але неяк саромеўся прапанаваць іх якому выданню. Толькі пасля размовы з былым слуцаком, паэтам Кастусём Цыбульскім, які амаль падштурхнуў мяне словамі: «Твае вершы ідуць праз жыццё і ад сэрца», пачаў прыносіць свае рукапісы ў «Кур'ер».
…І надалей хочацца пісаць пра родны кут, пра працавітых землякоў, аб выпрабаваннях, праз якія ім часам давялося прайсці, вядома, аб каханні, пра моладзь, таму што не ўсё роўна, што будзе пасля нас…
З павагай, Мікола Корань

Мне не ўсё роўна…

Мне не ўсё роўна, людзі, што будзе пасля нас,
І вось у лісце маім ляціць зварот да Вас.
Любоў і Міласэрнасць у душы беражыце,
Як самаго сябе, другіх вакол любіце.
Бо нездарма ёсць словы ў пісанні Божым:
І вернецца табе, калі ты дапаможаш.
Да споведзі прыдзі, Гасподзь цябе направіць.
І толькі пасля гэтага надыдзе светлы час.
Мне не ўсё роўна, што будзе пасля нас.

Сыновьям

Запомни, отпрыск дорогой,
Талантлив будет тот,
Кто Божий дар сумеет отработать,
А не на лежбище своём день ото дня проводит
Да в дискотечной суете
Свой разум и душу свою изводит.
Очнись, пока ещё есть время,
У жизни ведь короткий срок.
Отступишься сейчас, потом
Тяжёлое потянешь жизни бремя.
Не пропусти мимо ушей ты мой урок.
Пока ещё ты молод и сила в теле,
Ты изгони из головы весь «розовый туман»,
Себя используй в нужном деле,
Используй дар, что Богом тебе дан.
Своим успехом родителям продлишь ты старость,
Надежду дашь, что прожили не зря,
Тогда и на покой уйти не тягость,
Когда увидим ЧЕЛОВЕКОМ мы тебя.

Реклама

Истина в продолжении

Молодость уходит безвозвратно,
Но хочется расправить крылья и взлететь.
Ну кем устроена ты, старость? — непонятно.
Быть может лучше молодому умереть?

Вот руки стали дряблы, неуклюжи,
И валится на землю инструмент,
И стал я на сморчок похожий —
Вот старости извечный «комплимент»!

Но ведь в душе ещё огонь играет,
Я жизненной шпаргалкой становлюсь,
И сила вся во внуков истекает —
Я им теперь всецело отдаюсь.

Да, жизни истина, пожалуй, в этом видно
Всё то, что обретаем — отдаём,
Ну что ж, тогда и не обидно,
Коль в мир Иной тихонько отойдём.

За всё на «дуэль» их вызовут

По жизни я, как умел, шагал,
Думал прямо и прямо глаголил.
Все считают, что я упрям,
Но я никого не неволил.
Конечно, для многих я нож —
Правду в глаза всегда резал
Даже в детстве на многих я не был похож
И по жизни остался прежним.
За упрямость эту свою
Я имею большие проблемы:
Я лгунов и льстецов не люблю
И болтающих просто без цели.
Я обиду терпеть не умею,
Морду хамам всегда бить готов
И об этом потом не жалею.
Но подонка тронуть нельзя,
Самосуда нельзя устроить —
За «побой» светит статья
И на «нары» могут устроить.
Ум, честь, справедливость, закон
Многие «зеленью» меряют.
Ну, а тем, кто бьёт «колокольный» звон,
Могут кости сломать «мерины».
Но верю я — время придёт
И за всё на «дуэль» их вызовут.
У Всевышнего чётко ведётся учёт —
Грехи ведь за деньги не выкупить.

Кіраўнік

Аднойчы ў лесе асла паставілі звяр’ём
усім кіраваць,
Далі яму вялікую зарплату.
Тут мо была чыясь памылка,
А можа ўсё было па блату?
Аднак жа ён за працу ўзяўся пылка
І з самай раніцы разявіў так халяву,
Што ў звяр’я аж вушы залажыла.
Ад ляманту асла, яны, хвасты пападжымалі,
А лісы, (тыя ж хітрымі заўжды былі)
Насы свае ў норы пахавалі…
Так некалькі хвілін на лес увесь ён рыкаў
Ды па стале капытам стукаў,
Адзін мядзведзь яго прамову быццам слухаў,
Бо касалапы быў тугі на вуха.
Звяр’ё на працу разагнаўшы,
Асёл адпачываць падаўся,
Бо вельмі ж ён «напрацаваўся»…
Так крыўдна мне за жыхароў лясоў,
Калі ж яны пазбавяцца ад гэтакіх аслоў?
І трэба ім даўно ўжо сказаць:
— Адыдзіце ў бок,
Без вас, мо, будзе лепей працаваць.

Прыйшла пара

Пах ад зямлі ідзе духмяны,
Ды сонца з верху прыпякае,
Кавалак глебы ў руках Івана —
Сквозь пальцы яе ён прасыпае.
— Ну што ж, радзімая, ты ўжо гатова.
Трэба коней запрагаць,
Трэба бульбачку саджаць,
А над зямлёю, у вышыні,
Крычаць, лятуць гусей кліны.
І ў бярозавых галінах
Гракі адбудавалі хаты
Ды, чорныя адзеўшы фракі,
Паважна ходзяць каля іх.
Шпакі зганяюць вераб’ёў
Са сваіх законных пабудоў.
А тыя трохі пакруціліся
Ды пад страху ў хлеў забіліся.
Вось да бярозы дзед падходзіць
Ды прабачэння ў яе просіць,
Бо так здаўна ўжо вядзецца:
Хто з ласкаю папросіць,
Таму салодкі сок даецца.
Прырода — Маці!
Вялікую ты сілу маеш,
Вясну-красну на зямлю ты пусціла зноў,
Ты сілаю сваёю да жыцця вяртаеш,
Нясеш з сабою, шчасце і любоў.

0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии