Маміна споведзь

0

У газеце «Кур'ер» за 5 красавіка прачытала гісторыю «Боль длиною в жизнь». Я вырашыла расказаць чытачам газеты сваю гісторыю адносін з мамай.

Нарадзілася я ва Ўкраіне перад вялікім галадаморам. Пасля вайны мы пераехалі жыць у Беларусь, пад Баранавічы. Гэтую частку рэспублікі звалі заходняй. Я так добра гэта запомніла, бо з пераездам штодзень можна было нешта з’есці. Да гэтага часу ў маёй памяці заставалася адно жаданне — есці.
Тут, на Беларусі, я выйшла замуж. Мама жыла з намі і дапамагала глядзець маіх дзяцей. Дзетак нарадзілася трое, адно за адным. Муж працаваў на чыгунцы, часта ад’язджаў. Тады ў доме заставаліся дзеці, мама і я. Калі ўзнікала спрэчная сітуацыя, мама ніколі не сказала на мяне крыўднага слова. Сама пачынала плакаць і прасіць прабачэння, як быццам у чым вінаватая. Спачатку пра сябе я адзначала: мама ні ў чым не вінавата. Але слёзы яе мяне раздражнялі. Пасля з такімі яе паводзінамі звыклася і не звяртала ўвагі.
Год за годам ішло жыццё. Дзеці падраслі і сталі разлятацца. Усё часцей у хаце заставаліся дзве жанчыны — мама і я. Ізноў я часта стала заўважаць, што мама переда мной паводзіць сябе вінаватай. Пытацца пра такія паводзіны я не думала.
Настаў час, калі старая ўсё часцей стала жаліцца на здароўе. Дактароў не было. А жылі мы пры чыгунцы на пераездзе, ад людзей далёка. Аднойчы мама папрасіла, каб у хату прывезлі бацюшку.
— Жыць мне нядоўга. Трэба споведзь, бо грэх мой вялікі.
І зноў за сваё:
— Прабач, дачушка, прывязі бацюшку.
Блізка царквы не было. Бацюшка прыехаў здалёк. І калі той прыгатаваўся пачаць сваю справу, мама папрасіла мяне выйсці з хаты.
Споведзь была доўгай. Конь захрумкаў абірач сена, прыйшлося прынесці другі. А споведзь усё доўжылася. Я баялася адкрыць дзверы ў хату. Чакала на дварэ, калі з’явіцца бацюшка. Калі той выйшаў, я дапамагла яму сесці на калёсы і падала лейцы.
— Бог міласцівы і нам наказаваў быць міласцівымі, — нешта такое барматаў ён.
Калі я ўвайшла ў хату, маці ляжала на ложку заплаканая. Я не ведала, ці што ёй гаварыць, ці што пытаць. І раптам мяне дзёрнула за язык:
— Мама, ты паводзіш сябе, як быццам у нечым вінавата переда мной?
Мама хапіла мяне за руку і зайшлася ў плачу. Адно можна было разабраць: «Даруй мне, дачушка, маю грэшную віну». Выплакаўшыся, маці пачала гаварыць:
— Калі пачаўся голад, ты была малою. У хаце мышам не было чаго есці. У сяле знайсці ці пазычыць з’ядобнае было немагчыма. Людзі валяліся на вуліцы жывыя і мёртвыя. Бацька сказаў, што пойдзе шукаць кукурузу. Пайшоў і не вярнуўся. Ты, маленькая, ужо перастала плакаць. Каб цябе не ўкралі жывую, я завярнула ў лахмоцце і паклала на печ паміраць. Сама легла чакаць смерці ля парога, бо ведала, што ў сяле пачалося людаедства. Думала, што мёртвая буду цябе зберагаць ад тых, хто некалі прыйдзе па цябе ў хату.
Колькі дзён праляжала я так, не помню. Ачнулася ад голаса мужчыны, які стаяў на парозе. Я хацела падняцца, каб абараніць цябе. Бачыла, як гэты мужчына палез на печ, але падняцца і закрычаць не было сіл.
— «Жывая», — пачула голас з печы. Мужчына прынёс цябе да мяне. Ты глядзела шырока раскрытымі вачыма. І гэты маўклівы дакор твой я бачу сёння перад сваёй канчынай. Прабач мяне, дачушка!
Яна хапіла мяне за руку, цалавала яе і залівалася слязьмі.
— Пасля гэты мужчына выняў з-за пазухі кісет, адарваў кусочак ад нейкай анучкі і сунуў табе ў рот. «Смакчы, смакчы», — прыгаворваў. Пасля такую суслу зрабіў і даў мне. Раптам я адчула смак хлеба. У анучцы была сапраўдная мука. Калі я зноў ачнулася, убачыла, што мужчына паліць у печы. Пасля ён даў мне выпіць некалькі лыжак гарачай заціркі, напаіў варывам і цябе. Потым той мужчына то знікаў, то зноў з’яўляўся ў хаце з качаном кукурузы. Нам наканавана было не памерці. Мы неяк дацягнулі да вясны.
Далей я слухаць маміну споведзь ужо не магла. Расплакаўшыся, я цалавала маму і паўтарала: «Ты не вінаватая ні ў чым. Ты не вінаватая».
Маці пасля споведзі хутка памерла. Хто быў наш выратавальнік — невядома.

Реклама

Алеся Каланейка, народжаная ў Нікалаеўскай вобласці Украіны

0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии