Даруй мяне, маці

0

Гісторыя паведана незнаёмай жанчынай у аўтобусе «Слуцк-Мінск»

Нарадзілася я ў маленькай вёсцы. Мама мая была простая сялянка. Бацька — настаўнік пачатковай школы. Памятаю яго слаба, бо памёр ён хутка пасля вайны. У тыя нялёгкія гады я амаль ні ў чым не адчувала нястачы. Як гэта ўдавалася маёй маме, я зразумела толькі праз гады. Яна працавала ад цямна да цямна, усю сваю пяшчоту накіроўвала на мяне адну. «Нічога, дачушка, усё будзе добра. Ты вывучышся, будзем жыць разам. Вось тады я і адпачну», — гаварыла яна, заўважыўшы ў маіх вачах штосьці падобнае на спачуванне.
Ішоў час, і пачуццё жалю ўсё менш турбавала мяне. Не раз лавіла сябе на думцы, што мама на тое і ёсць, каб клапаціцца пра мяне. Калі паехала вучыцца ў Мінск, усё лепшае зноў даставалася мне. «Нічога, Зіначка, як небудзь пражыву», — гаварыла яна. І жыла. Адно прасіла — пішы часцей. І я пісала, калі зноў патрэбны былі грошы…
Калгас аднойчы прэміраваў маці адрэзам тканіны. Яна з гонарам разгарнула перада мной страканы шоўк і пачала прамову: «Вось пашыю…» І раптам абарвала сябе: «Вазьмі, ты — маладая. А я ўжо як-небудзь…» І я ўзяла. Разумееце, узяла! А калі мама ў старой кофце і спадніцы з’яўлялася ў студэнцкім інтэрнаце, я саромелася, што яна так бедна апранута. Не дарую сабе гэтага ніколі!
Сярод студэнтаў быў хлопец з далёкай замежнай краіны, які сімпатызіраваў мне. Перспектыва пабачыць свет, займець грошы — усё гэта разам адыграла сваю ролю. Напісала дамоў кароткае пісьмо. Мама паспела толькі на вакзал. Гора яе было бязмерным. Матчына сэрца падказвала, што мы развітваемся назаўсёды. Першы раз у жыцці яна прасіла, маліла: «Не пакідай!» А я, лёгкадумная, як той матылёк, махнула ёй з вакна вагона рукою, і нават слязінкі не выкацілася з маіх вачэй. Я шчыра верыла — наперадзе мяне чакае шчасце. А мама… Мама, яна, як заўсёды, яна як-небудзь, будзе жыць і чакаць…
Што вам сказаць наконт шчасця. Ёсць муж, дзеці, ёсць тыя «транты». Але я чужая тут і застануся ёю назаўсёды. Многае аддала б, каб хоць раз прыпасці да мамінага пляча і сказаць: «Даруй мне за ўсё, мама!» Яна чакала кожны дзень, кожную хвіліну. Спачатку маіх пісем, якія я рэдка пісала. Потым я збіралася паехаць на радзіму сама. А час ішоў. Цэлая вечнасць мінула з таго часу, як мы развіталіся на вакзале, а я ўсё не магла выбрацца — розныя прычыны знаходзіліся. І вось тэлеграма: «Цяжка хварэю, прыязджай. Мама». Я адразу зразумела, што гэта азначала. Яна нікога і нічым не турбавала проста так.
Амаль праз паўсвета ляцела я да яе. І ўсё ж спазнілася. У хаце быў ужо накрыты памінальны стол. Усё раптам памуцілася, пачарнела ў маіх вачах. Упершыню па-сапраўднаму зразумела, каго я страціла. Кінулася на толькі што насыпаны пясчаны курганок, плакала, клікала. Позна…
Памятую, у раннім дзяцінстве зрэдку хадзілі з ёй на бераг рэчкі. Я ганялася за матылькамі. Схаплю, зацісну ў руцэ, а мама гаворыць: «Адпусці, дачушка, Можа яго дзеткі чакаюць…»
Яна давала мне ўрокі вялікай мацярынскай любві, дзе магла і як толькі магла. Аднаму не навучыла — узаемнай даччынай адданасці. Чым апраўдаюся я перад жыццём, перад сваімі дзецьмі?
Маці ніколі не бачыла сваіх унукаў. Нават і гэтай радасці я не прынесла ёй.

Реклама

Міхаіл Масюк

0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии