Развітальнае пісьмо

0

Як лёгка-лёгка пісаць пра чужыя лёсы, прыдуманыя і рэальныя. І як цяжка, балюча напісаць пра сваё перажытае, такое цяпер далёкае.
І ўжо каторы раз, як тыя асеннія лісты, ляцяць парваныя шматкі паперы, ляцяць, адлятаюць, як тое мінулае, пра якое я заракаюся не ўспамінаць, а пасля зноў бяруся за пяро і зноў з сумам гляджу на парваны лісток. Парваць бы, як лісткі, успаміны на шматкі.

Але зноў, як тады, даўным-даўно, адбушаваў, адплакаў, адбарабаніў дажджамі жнівень. І незаўважна цяпер не толькі для цябе, а нават для самой мяне праскочыў мой юбілей. І цёплы верасень пяшчотным восеньскім пацалункам дакрануўся да губ маіх, як бы напамінаючы мне пра гады, а за ім паплакаў ціхімі дажджамі кастрычнік, і вось ужо ахінае мяне сівым туманам халодны лістапад, як быццам у далёкую памяць не хоча вяртаць, як быццам хоча сказаць: навошта ж табе ўспамінаць тое, што было гадоў …наццаць назад?
І праўда, навошта?
А ўсё ж зноў і зноў успамінаецца жнівень. Не, не гэты ўраганна-буйны, а далёкі-далёкі жнівень з дажджамі блакітна-сінімі, калі былі мы маладымі, калі ўсё здавалася ружова-сінім і калі сваю птушку шчасця мы спрабавалі злавіць за крылы…
Синий вечер. Синее платье,
На синей скатерти цветы в синих вазах.
Царит гармония на празднике,
На празднике счастья и любви.
Ветер с моим заигрался платьем,
Ты рядом о чём-то замечтался,
А остальное всё не важно.
Кружит над нами синяя птица счастья.
О чём же плачешь, дождливый август?
Как пророчество дождь, сколько ж
В жизни моей прольётся слёз?
Колькі ж блакнотаў было спісана тады, колькі сапсавана лісткоў і колькі ж пралілося слёз, калі мы прыдумалі для сябе кахання «сіні жнівень»?! А можа, тады была мода на колер сіні, бо і зараз помніцца, што нават духі, якія ты мне падараваў і якіх зараз, магчыма, не выпускаюць, таксама мелі назву «Вечар сіні».
Як жа даўно гэта было, калі яшчэ вялікая дзяржава была на самай справе, а не на ўстарэлых геаграфічных картах. Гэта быў перадапошні год вялікай дзяржавы, год, калі мы святкавалі сваёй невялікай кампаніяй мой першы дарослы юбілей. Ліў як з вядра несусветны дождж і здавалася: ніхто не прыйдзе з гасцей. Але госці прыйшлі, і сярод іх быў ты: з падарункамі, з сяброўскімі пацалункамі, з вялізным букетам гладыёлусаў, якія я любіла ў той час і якія я ненавіжу зараз.
За вокнамі плакаў лівень, а мы святкавалі мае імяніны. Мы былі маладыя і шчаслівыя. Мы кахалі і любілі.
І адыходзілі летнія вакацыі, пачыналіся заняткі. На крылах кахання я ў інстытут ляцела, а затым ў «ленінку», Палац мастацтваў, музеі.
Зараз сучасныя псіхолагі сцвярджаюць, што мозг закаханых прытупляецца. Не ведаю, як тады растлумачыць, чаму заліковыя экзамены і сесіі я здавала на «выдатна». А доўгімі вечарамі я пісала пісьмы, у якіх прызнавалася табе ў каханні. Тады я ўяўляла сябе Палінай Віярдо, а цябе — Тургеневым. Зараз з вышыні сваіх гадоў разумею, што я была і за Тургенева, і за Віярдо.
А тады ты быў побач, ты заўсёды быў побач, нават, калі я абараняла сваю дыпломную працу, ты прыйсці знайшоў час.
Перада мною сталіца адчыняла свае дзверы, адкрывалася перспектыва вялікай кар’еры, а я збіралася ехаць у вёску. «Наталля, — і зноў наш малады дэкан нашага новага беларускага факультэта, хвалюючыся, замест майго імя назваў студэнцкім псеўданімам, — Наталля, дзяўчынка, падумай, ад каго і ад чаго ты ўцякаеш?» — «Ад сябе, Аляксандр Іванавіч, ад сябе. І не ўгаворвайце, у сталіцы я не застануся!»
Я пакідала сталічны тлум, той горад шумны і ехала ў лясную глуш. І якой бы я ні была маладой, я разумела: не па дарозе нам з табой. Ты быў і застаўся кар’ерыстам, для цябе на першым месцы грошы і кар’ера, а я назаўсёды застануся рамантыкам, якіх, на жаль, цяпер вельмі мала. І каб не было балюча, я ўцякала ад кахання, ад цябе і ад самой сябе.
Лясная вёска сустрэла мяне прыветна, і мне здавалася: цябе забуду непрыкметна. Ды толькі забудзеш дзе? Ты меў доступ да любой інфармацыі, і табе не было цяжкасці знайсці мяне. І тое прыдуманае, платанічнае каханне разгарэлася зноў: мне дастаткова было толькі бачыць цябе. І зноў я пісала табе неадпраўленыя прызнанні ў каханні…
У нас заўсёды былі і будуць ахвотнікі выцягнуць на свет чужую бялізну. Такімі людзьмі ў той час былі мой брат і мая мама. З якім смакам яны чыталі мае вершы, мае пісьмы да цябе!
«Ты для яго нікчэмнасць!» — заходзячыся ад смеху, крычаў мой брат. І мае сшыткі, блакноты з вершамі, апавяданнямі і пісьмамі да цябе ляцелі ў агонь. Гарэлі мае вершы, але не магло згарэць каханне…
Мы заўсёды ляцім за далёкімі, недасягальнымі жураўлямі, спрабуючы дагнаць іх, за сваімі ружова-сінімі юначымі марамі і не заўважаем таго, хто ўжо побач, не думаем, што мы ўжо злавілі сваю сінюю птушку шчасця. Так і я жыла сваім прыдуманным платанічным каханнем і не заўважала таго, хто быў побач, хто насіў мяне на руках, хто спрабаваў выслаць ружамі мой шлях. Але ж ружы з калючкамі, і, ўкалоўшыся, параніўшы рукі, я не змагла ўтрымаць свайго кахання жар-птушку. А можа, ёй суджана было пабыць зусім нямнога ў маім жыцці і праляцець міма, пакінуўшы ўжо не толькі ўспаміны.
Але я не з той катэгорыі жанчын, якія скардзяцца на лёс. Наадварот, я ўдзячна лёсу за сустрэчу з вамі дваімі. А вы ўжо падарылі мяне. Ты падарыў мне натхненне і творчасць, а таксама шчаслівыя студэнцкія гады, а ён падарыў мяне як асобу, як жанчыну і, вядома ж, шчасце мацярынства. Але і ты, і мой былы муж — мае мінулае. А гэта пісьмо — развітанне з табой, з прыдуманым платанічным каханнем, развітанне з маладосцю. І, напэўна, з самой сабой, з той другой, таму што ўжо стаіць мая бальзакаўская восень, а наперадзе сталасць і мая зіма. Зіма, якая прыносіць асаблівы супакой і новае натхненне. А можа, нават, і новае каханне. Але гэта ўжо зусім іншая гісторыя, якая будзе напісана гадоў праз… наццаць.
А зараз, як у далёкія студэнцкія гады, падпішуся Natali

Реклама
0 комментариев
Межтекстовые Отзывы
Посмотреть все комментарии