Сегодня воскресенье, 22 апреля +7
    Самиздат

    Письмо из исламской республики про счастливое детство в Слуцке, или Как я вообще выжил

    Постоянный читатель «Кур'ера», известный в комментариях, как «сергей», когда находился в длительной командировке в одной из исламских стран, написал воспоминания о своём детстве.

    Кім бы ганарылася бабуля, калі б яе паслухаліся

    У бацькоў яна была адна. Яе жыццю зайздросцілі многія равеснікі. У школу дзяўчынку шторанак прывозіў спецыяльны шафёр на чорнай «Волзе» і ад машыны вёў за руку да самага класа. Пасля ўрокаў каля школы штодня чакала знаёмая «Волга», якая везла яе ў музычную школу. Ды як равеснікам было не зайздросціць, калі бацька — вялікі начальнік у КДБ, а маці — дырэктар тэхнікума.

    Адзначылі «Маскоўскай» з алеем

    Жылі ў адной вёсцы два сябры. Абодва жанатыя, мелі дзетак, трымалі гаспадарку, працавалі на зямлі. Каб зарабіць грошы, вазілі на кірмаш у Слуцк што-небудзь на продаж. Тых жа парасят ці зерне са свайго агарода.

    У свеце мяккай цацкі

    Першы раз пераступіўшы парог народнай студыі «Мастацкая цацка» ў Цэнтры дзяцей і моладзі Салігорскага раёна, я часова анямеў ад здзіўлення той прыгажосці, якая была выстаўлена на дзвюх сценах класа.

    Пенсіянер з вуліцы Сонечнай

    Ці шмат вам вядома вёсак, пасёлкаў і гарадоў, у якіх зной­дзецца вуліца Сонечная? За сваё доўгае жыццё я не ўзгадаю. Вось толькі ў Старобіне Салігорскага раёна ёсць такая вуліца, а ў доме № 1 жыве чалавек, які даў ёй гэтую лагодную назву.

    Успаміны аб маіх настаўніках

    З усяго пражытага жыцця часцей за ўсё ўспамінаецца чамусьці дзяцінства, навучанне ў школе, вучні, настаўнікі. Фотаздымак настаўніцкага калектыву Вялікараёўскай сярэдняй школы захоўваецца ў мяне да гэтага часу, на адваротным баку якога ёсць надпіс «Май 1956 г.», зроблены маім бацькам.