Сегодня понедельник, 18 июня +18

    Ад Еўропы да Амерыкі… Як дзяўчынку з Пагоста школа натхніла вучыцца ўсё жыццё і займацца адукацыяй іншых

    КРЭДА. Галіна Верамейчык, былая вучаніца Пагосцкай школы, лічыць, каб добра вучыць дарослых, трэба ўсё жыццё вучыцца самой.
    КРЭДА. Галіна Верамейчык, былая вучаніца Пагосцкай школы, лічыць, каб добра вучыць дарослых, трэба ўсё жыццё вучыцца самой. Фота: Уладзімір Амяльчэня
    • Новые объявления
    • СДАМ павильон на мини-рынке в 11-м городке. 12 кв.м., есть интеренет, кондиционер. Тел. (8 029) 676 17 23.

      ***

      КВАРТИРУ 2-х комнатную в Могилёве срочно обменяем на 2-х или 1-комнатную в Слуцке. Днепровский бульвар 24, квартира внутренняя, тёплая, 3 этаж. Комнаты смежные, застекленная лоджия, раздельный санузел. Теплая панелька в удобном районе, рядом парк и Днепр в пешей доступности. Возможна продажа. Торг. Тел. (80 44) 713 99 17

      ***

      БАНКИ по 0,5, 1, 3 литра. 30 штук, в основном поллитровые. За всё прошу 5 рублей. Самовывоз. Тел. (8 029) 329 29 34 (life), (8029) 250 91 99 (МТС)

    Былую вучаніцу Пагосцкай школы Галіну Верамейчык я сустрэў на бязлюднай вуліцы мястэчка Пагост. Разам прагуляліся, прыпамінаючы прозвішчы былых гаспадароў хат, якія цяпер стаяць пустымі. У Пагосце прайшло яе дзяцінства, тут яна скончыла школу, адсюль у 1982 годзе паехала ў Ленінградскі горны інстытут. А перад гэтым, я памятаю, Галіна стала лепшым аратым на трактары «Беларус» у раённых спаборніцтвах выпускнікоў.

    Як склаўся лёс гэтай жанчыны з неўтаймаваным характарам? Аб гэтым я і спытаў яе.

    «Жыву і працую ў Мінс­ку. Зараз вярнулася з ка­мандзіроўкі ў Паўднёвую Карэю. Трохі засумавала па родных мясцінах, таму вырашыла наведаць малую радзіму, — пачала свой аповед Галіна Верамейчык. — З`яўляюся дырэктарам прадстаўніцтва Нямецкай асацыяцыі народных універсітэтаў у Беларусі. Мая праца была і застаецца звязанай з развіццём адукацыі для дарослых, бо пасля распаду Саюза спатрэбіліся новыя веды — як прафесійныя, так і трохі нестандартныя.
    Вось, напрыклад, дзе ў 1990-я можна было навучыць супрацоўніка ак­тывізацыі продажу? Альбо дзе можна было даведацца больш пра тое, як вырашаць экалагічныя праблемы? Традыцыйныя ўстановы адукацыі былі скіраваныя найперш на працу з дзець­мі. Акрамя таго, яны не пас­пявалі за зменамі ў грамадстве. Таму паступова ўзнік шэраг грамадскіх і прыватных ініцыятыў, што спрабавалі адказаць на запатрабаванні дарослых жыхароў Беларусі.

    Чаму вучацца дарослыя

    Мы былі маладымі, цікаўнымі і мабільнымі. Прыглядаліся да вопыту суседніх краін, вучыліся ў еўрапейцаў — палякаў, шведаў, немцаў.

    Каб быць на ўзроўні, давялося шмат вучыцца самой. Асабліва патрэбная была замежная мова. Таму ў 1998 годзе пайшла на моўныя курсы інстытута імя Гётэ ў Мінску. Дзякуючы добрым выкладчыкам нямецкай мовы з Пагосцкай школы нават праз 15 гадоў пасля яе заканчэння патрапіла на высокі ўзровень.
    Замацаваўшы веды, у 1999 годзе паеха­ла на трохмесячную ста­жы­роўку ў Германію, у 2000-м — у Злучаныя Штаты Амерыкі.

    Нямецкая сістэма адука­цыі дарослых мяне вельмі ўразіла, усё было новым: з аднаго боку, складаным, разнастайным, з другога — вельмі простым. Кожная каталіцкая ці пратэстанцкая царква мела свае цэнтры адукацыі дарослых. Свае цэнтры мелі прафсаюзы, грамадскія аб`яднанні. Большасць з гэтых цэнтраў з`яўляліся недзяржаўнымі ўстановамі, але мелі фінан­савую падтрымку з мясцовых бюджэтаў ці з бюджэтаў зямель.

    Найбольш уразілі народныя ўніверсітэты. Іх заснавальнікамі з`яўляюц­ца мясцовыя ўла­ды, якім закон прад­пісвае клапаціцца аб за­давальненні адукацыйных патрэб насельніцтва. Тэматыка праграм у гэтых універсітэтах вельмі разнастайная: павышэнне кваліфікацыі, курсы замежных моў і валодання камп’ютарам, мясцовае краязнаўства, праблемы мясцовай супольнасці, рэлігійныя адносіны, курсы хобі альбо нават такія, як зварыць у дамашніх умовах добрае піва.
    Амаль год маёй даслед­ніцкай працы — і з`явілася кніга „Адукацыя дарослых: вопыт Германіі для Беларусі“.

    Шлях да пасады кіраўніка

    Аднойчы прарэктар Рэспубліканскага інсты­тута вышэйшай школы БДУ, убачыўшы гэтую кнігу, прапанаваў мне паступіць да іх у ас­пі­ран­туру. Ён пазнаёміў мяне з прафесарам, які займаўся параўнальнымі даследаваннямі. Яму патрэбен быў аспірант, які валодаў бы нямецкай мовай.

    Навучанне ў аспірантуры дазволіла атрымаць грунтоўныя веды па гісторыі і тэо­рыі педагогікі. Гэта ў спа­лу­чэн­ні з практычным досведам навучальных праграм для дарослых і добрым узроўнем нямецкай мовы нечакана спатрэбілася. У 2009 го­дзе ў Мінску адкрывалася прадстаўніцтва Нямецкай асацыяцыі народных універсітэтаў. Я была гатовым спецыялістам для іх.

    Новая пасада — новыя выклікі. Праз некаторы час я зразумела, што мне трохі не хапае тэарэтычных ведаў еўрапейскага ўзроўню. Таму вырашыла паступіць у магістратуру ўніверсітэта г. Кайзерслау­тэрн (Рэйнланд-Пфальц, Германія) па спецыяльнасці „Адукацыя дарослых“.

    Прыйшлося вывучыць яшчэ англійскую мову. Апошняе дазволіла больш актыўна працаваць на міжнародным уз­роўні, што не засталося незаўважаным. У 2015 го­дзе мяне абралі ў склад праўлення Еўрапейскай асацыяцыі адукацыі дарослых. Удзел у дзейнасці такой арганізацыі дазваляе прыцягваць увагу да развіцця адукацыі ў краінах Усходняй Еўропы і непасрэдна ў Беларусі.

    На жаль, еўрапейцы ня­шмат ведаюць пра нас. Таму ў мінулым годзе я пад­рыхтавала англамоўнае выданне, прысвечанае развіццю адукацыі дарослых у Беларусі.

    Вучаніца назаўсёды

    Дзякуючы актыўнай міжнароднай дзейнасці я пабывала ў розных краінах: ЗША, Кана­дзе, Партугаліі, Іспаніі, шматлікіх еўра­пейс­кіх і постсавецкіх краі­нах. І ў кожнай краіне ёсць нешта цікавае, чаму можна павучыцца.

    Але самы галоўны ўрок майго жыцця — навучанне ніколі не спыняецца. Гэта дапамагае дамаўляцца з людзьмі розных культур і ператвараць, на першы погляд, немагчымыя ідэі ў рэальныя праекты.

    Лічу, што сваю адукацыю на гэтым не скончу. Патрэбна авалодаць яшчэ адной замежнай мовай, пакуль што вагаюся паміж французскай і іспанскай.
    Акрамя таго, з пачатку наступнага навучальнага года буду паступаць ра­зам з унучкай у музычную школу па класе фартэпіяна.

    Я веру, што пастаянная вучоба, як і іншая інтэлектуальная дзейнасць, тармозіць працэс старэння. А навучыла мяне вучыцца ўсё жыццё родная Пагосцкая школа і яе настаўнікі».

    УНП 101 166 185
    Пасольства ФРГ у РБ

    Все публикации