Сегодня понедельник, 23 октября +0
    Самиздат

    Зноў вайна прыходзіць да мяне ў снах

    Малюнак: Вера Шут
    • Новые объявления
    • ГАРАЖ в ГК 7 (12 в/г), 4×9, свет, подвал, яма — 4000 руб. т.(8 029) 304 09 44

      ГАРАЖ в ГК «Виленский». т.(8 029) 621 47 00

      ГАРАЖ в ГК «Майский посад», 6.1×4.5 м, возле въезда. т.(8 029) 636 56 60

    «Дайце агню па квадраце сем… Прышліце вяртушкі… У мяне шэсць двухсотых… Дайце агню…»

    Мікола прачнуўся ад штуршка ў бок:

    — Ну што з табой робіцца? Ты зноў ваюеш? Зноў ты там, у гарах? Колькі можна? Ужо больш за пятнаццаць гадоў прайшло, а ты… — дакарала Ніна гаспадара.

    Крыху памаўчаўшы, жонка больш спакойным тонам працягнула:

    — Я ж таксама прайшла праз гэтае пекла. У шпіталях маладых хлапчукоў без рук, без ног пабачыла больш за цябе. Ляжыць такі абрубак, жыць не хоча, просіць: «Сястрычка, дай якой-небудзь атруты». Ты і сам гэта бачыў, калі цябе, лейтэнанта-дэсантніка, усяго перабітага прывезлі ў шпіталь. Паўкіло жалеза з цябе выцягнулі… Як яшчэ жывы застаўся. Цэлы год я цябе на ногі ставіла, а потым пакахала. За мужнасць тваю, за цярплівасць, за тое, што ўсяляў веру ў гэтых хлапчукоў… А што з табой зараз робіцца? Ты сваімі начнымі крыкамі Галінку пужаеш. Ды яшчэ і выпіваць стаў, — ушчувала Ніна.

    Мікола моўчкі глядзеў на фотаздымак, на якім яны, дэсантнікі яго ўзвода, сядзелі на бэтээры. Такія жывыя, маладыя, жыццярадасныя.

    — Вунь той, што з правага боку, вусаты — грузін, праўда, не чысты. Бацька — грузін, а маці — асецінка. Два гады ў Афгане. Два ордэны і медаль… Вясёлы быў… А гэтыя, што ў цэнтры здымка, браты-блізняты з Урала…

    А тыя, што абняліся, — сябры з-пад Цюмені, паляўнічыя, снайперы ад Бога, у іх таксама па ордэну. Да дэмабілізацыі заставалася па два месяцы… Астатнія, хто год, а самы малады толькі паўгода адслужыў. Карпенка з Украіны — класны быў радыст. З дзяцінства займаўся радыётэхнікай. Вось толькі ён і застаўся ў жывых і мяне цэлыя суткі цягнуў на сабе, хоць і сам быў паранены. Астатнія паехалі на «дэмбель» у цынкавых «бушлатах»…

    Слёзы пакаціліся па шчоках Міколы. Ён наліў паўстакана, залпам выпіў і, не закусваючы, закурыў.

    — Міколка, родненькі, кінь. Трэба жыць далей. Хлопцы твае дзеля гэтага жыццё сваё палажылі? Каб дзеці нараджаліся, каб мір на зямлі наступіў, каб было каханне, — угаворвала Ніна мужа.

    — Усё яно так… Але ж колькі з іх не сталі бацькамі, колькі гора прынесла гэтая вайна ў нашы сем'і? А што сёння робіцца ў свеце: Афган, Іран, Ірак, Сірыя, Украіна… За што гінуць дзеці, жанчыны, старыя. Вось і прыходзіць да мяне ў снах гэтая пачвара — вайна…

    Мікола зноў пацягнуўся да пляшкі, але на паўдарозе супыніўся:

    — Не, трэба завязваць, трэба жыць далей…

    Ніна абняла Міколу за плечы, і яны доўга так сядзелі моўчкі, а з фотаздымка глядзелі на іх маладыя дэсантнікі. За акном віднела і ціха церушыў снег…


    Усім, хто аддаў сваё жыццё на вайне і хто застаўся ў жывых, прысвячаю гэты верш.

    Стакан гарэлкі на стале,
    Накрыўка — скарынка
    І мы ад той вайны сівыя…
    За іх мы моўчкі пьём,
    За іх і за паходы баявыя.
    За Лёху, за Антона,
    за Івана, за іх.
    За снайпера Алі
    з Азербайджана,
    За тых, каму пашчасціла застацца ў жывых.
    Другую чарку — пьём за мір.
    За тое, каб было
    здароўе, шчасце.
    За тое, каб не было вайны,
    Каб за сыноў не лілі
    слёзы маці.
    А чарку трэцюю паднімем
    за любоў,
    Каб яна была галоўнай
    у свеце.
    Тады не будзе болей слёз
    і ўдоў,
    І сонцу будуць радавацца дзеці.

    Этот материал был опубликован на странице 28 печатного номера газеты «Інфа-Кур’ер» №7 (837) от 16 февраля 2017 года. Вы можете приобрести этот выпуск в цифровом формате PDF.
    Все публикации